वराहपुराणम्

दिनानि दश पंचैतत्कृतमेव हि मामकम्

जायते च चतुर्बाहुर्मम लोके प्रतिष्ठितः

येन चिह्नेन विज्ञेयं तीर्थं तच्च महत्तरम्

चतुर्विंशतिर्द्वादश्यां येन विज्ञायते खलु

शक्रतीर्थमिति ख्यातं सर्वसंसारमोक्षणम्

शक्रस्तु वसते लोके वज्रहस्तो न संशयः

उपोष्य दशरात्राणि मम लोकाय गच्छति

एकचित्तं समाधाय शृणु सुन्दरि तत्त्वतः

शक्रतीर्थस्य चिह्नं ते वसुधे परिकीर्त्तितम्

वरुणेन तपस्तप्तं सहस्रं पञ्च सप्त च 126.

यत्प्राप्नोति मृतो वापि पुरुषः संशितव्रतः

स्वच्छन्दगमनो भूत्वा एवमेव न संशयः

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

तत्र धारा पतत्येका एकरूपा सदा भवेत्

सप्तसामुद्रकं नाम तस्मिन्कुब्जाम्रके परम्

त्रयाणामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः कुलवाञ्जायते द्विजः

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मुक्तसङ्गो जितेन्द्रियः

तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि तीर्थस्य शृणु सुन्दरि

विमला गाङ्गता यत्र गङ्गाजलविमिश्रितम् 126.

गंधमाल्योपहार्याणि भक्षयंती यदृच्छया 126.

रमतो धूमकेतोश्च वह्नेश्चैव यथा तथा 126.

कुपितो राजपुत्रो वै राजपुत्रीमभाषत 126.

दर्शनीयः सुरूपश्च राज्ञां योग्यो गृहेषु च ।। 126.

सन्मुखत्वेन च सदा तद्वद्वां याऽभवत्पुरा 126.

ततोऽभवन्मम क्रोधो दृष्ट्वा पातितमग्रतः

वधूपुत्रवचः श्रुत्वा कोसलानां जनेश्वरः 126.

अवश्यमेव तद्वाक्यं वक्तव्यं मम सन्निधौ 126.

ततः पुत्रं प्रहस्याह कुमारं स जनाधिपः वद पुत्र महाभाग पूर्वं पृष्टं मया हि यत् ।। 126.