वराहपुराणम्

न हि कश्चिद्विजानाति शास्त्रं मम न यश्च वै

एकचित्तं समाधाय तच्छृणुष्व वसुन्धरे

अग्नितीर्थं महाभागे दीप्तमन्तं सवैष्णवम्

प्राप्नोति तन्महाभागे स्नानमात्रान्न संशयः

स्थित्वा विंशत्यहोरात्रान्मम लोकाय गच्छति

येन विज्ञायते प्राज्ञैर्मम भक्तं सुखावहम्

उष्णकाले भवेच्छीतमेवं चिह्नं तु तद्भवेत्

तरन्ति मानवा येन घोरं संसारसागरम्

वायव्यमितिविख्यातं तीर्थं धर्माद्विनिस्सृतम् । तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नातः कृतनित्योदकक्रियः

वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति निष्कलम् 126.

दिनानि दश पंचैतत्कृतमेव हि मामकम्

जायते च चतुर्बाहुर्मम लोके प्रतिष्ठितः

येन चिह्नेन विज्ञेयं तीर्थं तच्च महत्तरम्

चतुर्विंशतिर्द्वादश्यां येन विज्ञायते खलु

शक्रतीर्थमिति ख्यातं सर्वसंसारमोक्षणम्

शक्रस्तु वसते लोके वज्रहस्तो न संशयः

उपोष्य दशरात्राणि मम लोकाय गच्छति

एकचित्तं समाधाय शृणु सुन्दरि तत्त्वतः

शक्रतीर्थस्य चिह्नं ते वसुधे परिकीर्त्तितम्

वरुणेन तपस्तप्तं सहस्रं पञ्च सप्त च 126.

यत्प्राप्नोति मृतो वापि पुरुषः संशितव्रतः

स्वच्छन्दगमनो भूत्वा एवमेव न संशयः

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

तत्र धारा पतत्येका एकरूपा सदा भवेत्

सप्तसामुद्रकं नाम तस्मिन्कुब्जाम्रके परम्

त्रयाणामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः कुलवाञ्जायते द्विजः

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मुक्तसङ्गो जितेन्द्रियः

तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि तीर्थस्य शृणु सुन्दरि