वराहपुराणम्

धन्वी तूणी शरी खड्गी मायाबलपराक्रमः 125.

मायया किं तव धरे न मायां ज्ञातुमर्हसि

एतत्ते कथितं भूमे मायाख्यानं महौजसम्

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परन्तपः

नित्यं पठेद्यो भक्तेषु अभक्तेषु न कीर्तयेत्

अग्रतः पृच्छता शूद्रमद्भक्तेषु तथाग्रतः

कल्यमुत्थाय यो भूमे पठते च दृढव्रतः

अथ पूर्णेन कालेन पुमान्पंचत्वमागतः

य एवं शृणुयान्नित्यं महाख्यानं वसुन्धरे

एतत्ते कथितं भद्रे त्वया यत्पूर्वमीप्सितम्

अथ कुब्जाम्रकमाहात्म्यारम्भः श्रुत्वा मायाबलं ह्येतद्धरणी संशितव्रता

धरण्युवाच न तत्राहं विजानामि पूर्वमुक्तं च यत्त्वया

यच्च कुब्जाम्रके पुण्यं पुष्टिस्तस्य सनातनी

वराह उवाच यच्च कुब्जाम्रके पुष्टिर्यच्च तीर्थमनिन्दिते

तच्च कार्त्स्न्येन मे देवि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि

यच्च कर्म यतो भूमे स्नातो याति मृतोऽपि च

मधुकैटभौ तथा हत्वा ब्रह्मणो वचनात्तदा

पश्यामि तं नतं भूमे रैभ्यं नाममहामुनिम्

युक्तिमन्तं गुणज्ञं च शुचिं दक्षं जितेंद्रियम्

सहस्रं चांबुभक्षेण तथा शैवालभक्षणम् 126.

इतः प्रीतोऽस्म्यहं देवि रैभ्यस्य च महात्मनः

ततो वै तप्यमानं तं गङ्गाद्वारमुपागतम्

दर्शितोऽयं मया चात्मा हेतुमात्रेण केनचित्

एवं कुब्जाम्रकं ख्यातं स्थानमतेन्मनस्विनि

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

एवं तत्र मया दृष्टः कुब्जरूपं समास्थितः

नमस्कृत्य स्थितं तं तु मुनिं वै संशितव्रतम्

ममैव वचनं श्रुत्वा स मुनिस्तपसान्वितः

यदि प्रसन्नो भगवाँल्लोकनाथो जनार्द्दनः