वराहपुराणम्

ततो विप्रवचः श्रुत्वा तूष्णीमासीन्मुनिस्तदा 125.

एतस्मिन्नंतरे देवि स च ब्राह्मणपुंगवः

कथमेतावतङ्कालं मामूचुर्ब्राह्मणाश्च किम् कथं कालेऽनुसम्प्राप्तः किमेतदिति भाषते

एतस्मिन्नंतरे देवि ब्राह्मणाय ततो मया

किमिदं भ्रांतरूपोऽसि किं वा त्वं दृष्टवानसि

एवमुक्तः स तु मया भूमौ कृत्वा शिरः स्वकम्

अहो देव द्विजा एते मां वदन्ति जगद्गुरो आगतोऽस्यपराह्ने किं स्थलं विस्मृतवानसि

अहं व्याधस्य वै भूत्वा भार्या च व्याधयोनिजा

तस्माच्चैव त्रयः पुत्रास्तिस्रश्चापि च कन्यकाः

स्नातुं कदाचिद्गङ्गायां गतोऽहं तीरभूमिगः उन्मज्य स्वयं पुनश्चैव प्राप्तो रूपं मुनिस्तुतम्

किं मया विकृतं कर्म सेवमानेन माधव 125.

भक्षितं किमकर्मण्यं सेवमानेन चाच्युत

एतदाचक्ष तत्त्वेन येनाहं नरकं गतः

मायालुब्धेन हि मया पूर्वं विज्ञापितो ह्यसि

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा कारुण्यपरिदेवितम्

मा दुःखं कुरु विप्रेन्द्र आत्मदोषसमुद्भवम् येन दुःखमनुप्राप्तं तिर्यग्योनिं च वै गतः

उक्तमेव मया पूर्वं शृणु ब्राह्मणपुङ्गव

ददामि दिव्यभोगान्वै भौमान्वापि तवेप्सितम्

दृष्टा तु वैष्णवी माया या त्वया ब्राह्मणेप्सिता वर्षाणि चैव पंचाशान्निषादस्य गृहेऽपि न

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व द्विजोत्तम

त्वया न तत्कृतं किंचिच्छुभं वाशुभमेव वा 125.

यत्त्वया दुष्कृतं कर्म व्यभिचारश्च तत्र वै

भवान्तरे कृतं यच्च येनेदं प्राप्तवान्महत्

मम भक्ता द्विजाः शुद्धा यत्त्वया नाभिवादिताः

ये च भागवताः शुद्धास्ते नूनं मम मूर्त्तयः विदितोऽस्मीह विप्रेन्द्र तैरहं नात्र संशयः

मम दर्शनकामा ये ते मे भक्ता द्विजास्तथा

विशेषेण कलौ ब्रह्मन्द्विजरूपो ह्यवस्थितः

यो मां प्राप्तमिहेच्छेत यस्यावाच्यं न विद्यते

गच्छ ब्राह्मण सिद्धोऽसि यदा प्राणान्विमोक्ष्यसि