वराहपुराणम्

अथ केनापि ग्राहेण स्नायमाना तपस्विनी 125.

न चाप्रियं मयाऽस्युक्ता कदाचिदपि वाचकम्

अथवापि पिशाचेन भक्षिता भूतराक्षसैः

किं कृतं दुष्कृतं पूर्वं मया कर्म सुसङ्कटम्

एहि मे सुभगे कान्ते मम चित्तानुवर्त्तिनि

मां पश्य त्वं वरारोहे त्रीन्पुत्रानतिबालकान्

मम पुत्रा रुदन्त्येते बालकास्तव लालसा

कामं मां क्षुधितं चैव ज्ञास्यसे त्वं पिपासितम्

एवं विलपमानस्य निषादस्य त्वितस्ततः

सुखं योगं च ते नीत्वा सा गता ह्यनिवृत्तये

निषादं भाषते तत्र गच्छ किं परिक्लिश्यसे 125.

एते न त्यजनीयास्ते कदाचिदपि पुत्रकाः

उवाच मधुरं वाक्यं दुःखशोकपरिप्लुतः

सान्त्वितोऽस्मि त्वया विप्र वचनैर्मधुराक्षरैः

निषदास्य वचः श्रुत्वा स मुनिः संशितव्रतः

मा रोदीर्वच्मि भद्रं ते तवाहं सा प्रियाऽभवत्

परिव्राजवचः श्रुत्वा निषादो विगतज्वरः

किमिदं भाषसे विप्र अव्यक्तं यत्कदाचन

निषादस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणो दुःखमूर्च्छितः

शीघ्रं गच्छ स्वकं देशमेतान् गृह्य स्वबालकान्

स तेन चोदितो ह्येवं निषादो नावगच्छति 125.

किं त्वया दुष्कृतं कर्म कृतं पूर्वं पुरातनम्

केन दोषेण प्राप्तस्त्वं स्त्रीत्वं भूत्वा पुमान् पुनः

एवं तस्य वचः श्रुत्वा स ऋषिः संशितव्रतः

निषाद शृणु तत्त्वेन मत्कथां च प्रजल्पतः

एकभक्तं मयाचारे अभक्ष्यं चैव वर्जितम् कर्मभिर्बहुभिश्चैव मया दर्शनकाङ्क्षिणा

अथ दीर्घेण कालेन मया दृष्टो जनार्द्दनः

मया नाभीप्सितस्तस्माद्दीयमानो वरस्ततः

ततो मां भाषते विष्णुर्मायां दृष्ट्वा ह्यलं द्विज