वराहपुराणम्

हृदयेऽचिन्तयत्तत्र गर्भक्लेशेन पीडितः

योऽहं निषादगर्भेऽस्मिन्वसामि नरकेषु च 125.

योऽहं निषादगर्भेऽस्मिन्पीडास्ति मलसंकुले

पुरीषमूत्रसङ्कीर्णे मांसशोणितकर्द्दमे

बहुरोगसमाकीर्णे बहुदुःखतमाकुले

कुतो विष्णुः कुतो वाहं कुतो गङ्गाजलानि च

एवं चिन्तयमानस्तु शीघ्रं गर्भाद्विनिःसृतः

अजायत ततः कन्या निषादस्य गृहे तदा

न च संज्ञायते किंचिद्विष्णुमायाविमोहिता

पुत्रान्दुहितरश्चैव जनयामास मायया

जीवानि चैव सततं घातितानि ततस्ततः

गम्यागम्यं न जानाति मायाजालेन मोहितः 125.

घटं गृहीत्वा विड्लिप्तवस्त्रक्षालनकारणात्

स्नातुं गङ्गाजले स्थित्वा विगाहयति जाह्नवीम्

जातस्तपोधनस्तत्र दण्डी कुण्डीधरः पुनः

वस्त्रादि दर्शितं चैव यत्र संस्थापितं पुरा

विप्रेण ज्ञातुकामेन विष्णुमायां यथा पुरा

वासो गृह्णाति सव्रीडो योगं च परिचिन्तयन्

ततो विन्दति चात्मानं तपसा यत्तदा कृतम्

एवं निन्दति चात्मानं धिक्कुर्वन् साधुदूषितम्

निषादस्य कुले जातो भक्ष्याभक्ष्याश्च भक्षिताः

पेयापेयं च मे पीतं विक्रीताश्चाप्यविक्रेयाः 125.

वेश्मन्यभोज्यभोज्यं च भुक्तं चैव न संशयः

ततः किंचापराधं वा केन वा तद्विचिन्तये

एतस्मिन्नंतरे भूमे निषादः क्रोधमूर्च्छितः

ततो मृगयते भार्यां भक्तियुक्तां शुभेक्षणाम्

क्व गतासि प्रियेऽस्माकं त्यक्त्वा पुत्रान् गृहे च माम्

किं नु पश्यथ भार्यां मे गङ्गातीरमुपागता

तत्रैव च नराः सर्वे मायातीर्थमुपागताः