वराहपुराणम्

कुबेरमायामादाय अहं रक्षामि तद्धनम्

शाक्रीं मायां समास्थाय मया वृत्रो निषूदितः

मेरुं मायामयं कृत्वा वहाम्यादित्यमेव च

वडवामुखमास्थाय पिबामि तदहं जलम् 125.

यदीदं भाषते लोकः कुत्रैतत्तिष्ठते जलम्

मम मायानियोगेन तिष्ठति ह्यौषधं वने

राजमायामहं कृत्वा पालयामि वसुन्धराम्

प्रविश्य तानहं भूमे मायां लोके सृजाम्यहम्

मायामंशुमयीं कृत्वा पूरयाम्यखिलं जगत्

मायां सांवर्त्तकीं गृह्य पूरयाम्यखिलं जगत्

अनन्तमायया चाहं धारयामि स्वपामि च

देवा यत्र निलीयन्ते सा माया मम कीर्त्तिता

धारितासि च सुश्रोणि वारान् सप्तदशैव तु

मम् मायाबलं ह्येतद्येन तिष्ठाम्यहं जले 125.

तेऽपि मायां न जानन्ति मम मायाविमोहिताः

मायां पितृमयीं ह्येतां गृह्णामीति च तत्त्वतः

ऋषिर्मायानुसारेण स्त्रिया योनिं प्रवेशितः

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा वाक्यमेतत्तदब्रवीत्

स्त्रीत्वं चैव पुनः प्राप्तं स्त्रीयोनिं चैव प्रापितः

तस्य ब्राह्मणमुख्यस्य स्त्रीत्वे यत्कर्म पापकम्

मधुरं वाक्यमादाय प्रत्युवाच वसुन्धराम्

माया मम विशालाक्षि रोहिणी लोमहर्षिणी

गतो गतीरनेकाश्च उत्तमाधममध्यमाः

यथा ब्राह्मणमुख्येन प्राप्ता स्त्रीयोनिरेव च 125.

ममैवाराधनपरो मम कर्मपरायणः

अयं दीर्घेण कालेन तस्य तुष्टोऽस्मि सुन्दरि

ततस्तस्य मया देवि दत्त्वा दर्शनमुत्तमम्

वरं वरय भद्रं ते तव यद्धृदि वर्त्तते

अथवेच्छसि तं स्वर्गं यत्र सौख्यं वराङ्गनाः