वराहपुराणम्

मुक्त्वा नारायणं देवं वाराहं रूपमास्थितम्

कुशिष्याय न दातव्यं ये च शास्त्रार्थदूषकाः

धनधर्मक्षयस्तेषां पठनादाशु जायते

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वं यत्पृष्टवत्यसि

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे ऋतूपस्करणं नाम चतुर्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ मायाचक्रम् श्रुत्वा षडृतुकर्माणि पृथिवी संशितव्रता

मङ्गल्याश्च पवित्राश्च ये त्वया समुदाहृताः

श्रुत्वा त्वेतानि कर्माणि त्वन्मुखोक्तानि माधव

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं तथा

यामेनां भाषसे देव मम मायेति नित्यशः

ज्ञातुमिच्छामि मायार्थं रहस्यं परमुत्तमम्

प्रत्युवाच तदा वाक्यं प्रहस्य तु वसुन्धराम्

वृथा क्लेशं किमर्थं त्वं प्राप्स्यते यद्विलोकनात्

मम मायां विशालाक्षि किं पुनस्त्वं वसुन्धरे

देशो निर्जलतां याति एषा माया मम प्रिये। सोमो यत्क्षीयते पक्षे पक्षे वापि च वर्द्धते ।। 125.

अमायां न स दृश्येत मायेयं मम तत्त्वतः

भवेच्च शीतलं ग्रीष्मे मायेयं मम तत्त्वतः

उदेति पूर्वतः प्रातर्मायेयं मम सुन्दरि

गर्भे च जायते जन्तुर्मायेयं मम सुन्दरि। जीवः प्रविश्य गर्भं तु सुखदुःखे च विन्दति

जातश्च विस्मरेत्सर्वमेषा माया ममोत्तमा

कर्मणा नीयतेऽन्यत्र मायैषा मम चोत्तमा

अङ्गुल्यश्चरणौ चैव भुजौ शीर्षं कटिस्तथा

कर्णौ नेत्रे कपालौ च ललाटं जिह्वया सह

तस्यैव जीर्यते भुक्तमग्निना पीतमेव च

शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पंचम 125.

सर्वर्तुषु निजाकारः स्थावरे जङ्गमे तथा

आपो दिव्यास्तथा भौमा आपो येषु प्रतिष्ठिताः

वृष्टौ बहूदकाः सर्वे पल्वलानि सरांसि च

हिमवच्छिखरान्मुक्ता नाम्ना मन्दाकिनी नदी