वराहपुराणम्

मासेषु सर्वेष्वपि मुख्यभूतो मासो भवान्ग्रीष्म एकः प्रपन्नः

एवं ग्रीष्मे वरारोहे मम चैवार्च्चनं कुरु

यावन्तः पुष्पिताः शालाः पृथ्व्यां यावत्सुगंधकाः

एवं वर्षास्वपि धरे मम कर्म च कारयेत्

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म संसारमोक्षणम्

एतेषां सुमनोभिश्च पूजनीयो महादरात् नमो नारायणायेति इमं मन्त्रमुदाहरेत्

पश्यन्ति ये ध्यानपरा घनाभं त्वामाश्रिताः पूज्यमानं महिम्ना

आषाढमासे द्वादश्यां सर्वशान्तिकरं शुभम्

स मर्त्यो न प्रणश्येत संसारेऽस्मिन् युगेयुगे 124.

तरंति येन संसारं नराः कर्मपरायणाः

मुक्त्वा नारायणं देवं वाराहं रूपमास्थितम्

कुशिष्याय न दातव्यं ये च शास्त्रार्थदूषकाः

धनधर्मक्षयस्तेषां पठनादाशु जायते

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वं यत्पृष्टवत्यसि

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे ऋतूपस्करणं नाम चतुर्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ मायाचक्रम् श्रुत्वा षडृतुकर्माणि पृथिवी संशितव्रता

मङ्गल्याश्च पवित्राश्च ये त्वया समुदाहृताः

श्रुत्वा त्वेतानि कर्माणि त्वन्मुखोक्तानि माधव

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं तथा

यामेनां भाषसे देव मम मायेति नित्यशः

ज्ञातुमिच्छामि मायार्थं रहस्यं परमुत्तमम्

प्रत्युवाच तदा वाक्यं प्रहस्य तु वसुन्धराम्

वृथा क्लेशं किमर्थं त्वं प्राप्स्यते यद्विलोकनात्

मम मायां विशालाक्षि किं पुनस्त्वं वसुन्धरे

देशो निर्जलतां याति एषा माया मम प्रिये। सोमो यत्क्षीयते पक्षे पक्षे वापि च वर्द्धते ।। 125.

अमायां न स दृश्येत मायेयं मम तत्त्वतः

भवेच्च शीतलं ग्रीष्मे मायेयं मम तत्त्वतः

उदेति पूर्वतः प्रातर्मायेयं मम सुन्दरि

गर्भे च जायते जन्तुर्मायेयं मम सुन्दरि। जीवः प्रविश्य गर्भं तु सुखदुःखे च विन्दति