वराहपुराणम्

अथ ऋतूपस्करम् फाल्गुनस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम्

श्वेतं पाण्डुरकं चैव सुगन्धं शोभनं बहु

तत एवं विधिं कृत्वा सर्वं भागवतं शुचिः

तदाहरति कर्माणि विधिदृष्टेन कर्मणा

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् नमोऽस्तु ते लोकनाथ प्रवीराय नमोऽस्तु ते

सपुष्पितस्येह वसन्तकाले वनस्पतेर्गर्न्धरसप्रयुक्ताः

यश्चैतेन विधानेन कुर्यान्मासे तु फाल्गुने

यत्तु पृच्छसि सुश्रोणि मासे वैशाख उत्तमे

कृत्वा तु मम कर्माणि शुभानि तरुणानि च 124.

ऋषयः स्तुवन्ति मन्त्रेण वेदोक्तेन च माधवि

स्तुवन्ति देवलोकाश्च पुराणं पुरुषोत्तमम्

स्तुवन्ति देवं भूतानां सर्वलोकस्य चेश्वरम्

स्तुवन्ति देवदेवेशं युगानां संक्षयेऽक्षयम्

स्तुवन्ति केशवं देवमादिकालमयं प्रभुम् स्तुवन्ति नाथं भूतानां सर्वलोकमहेश्वरम्

नारदः पर्वतश्चैव असितो देवलस्तथा

एते चान्ये च बहवो मित्रावसुपरावसू

श्रुत्वा तु प्रतिनिर्घोषं देवानां तु महौजसाम्

किमयं श्रूयते शब्दो ब्रह्मघोषेण संयुतः

ततः कमलपत्राक्षी सर्वरूपगुणान्विता 124.

देवाः कांक्षन्ति ते देव वाराहीं रूपसंस्थितिम्

ततो नारायणो देवः पृथिवीं प्रत्युवाच ह

दिव्यं वर्षसहस्रं वै धारितासि वसुन्धरे

इहागच्छामि भद्रं ते द्रष्टुकामा दिवौकसः

एवं तस्य वचः श्रुत्वा माधवस्य वसुन्धरा

वाराहं पुरुषं देवं विज्ञापयति सा धरा

शरणं त्वां प्रपन्नाहं त्वद्भक्ता त्वं गतिः प्रभुः

कथं वा तुष्यसे देव पूज्यसे केन कर्मणा

न च मेऽस्ति व्यथा काचित्तव कर्मणि नित्यशः

सर्वे सुरासुरा लोकाः सरुद्रेन्द्रपितामहाः 124.