वराहपुराणम्

मुक्त्वा तु मानुषं भावं श्वेतद्वीपमुपागतः

( शुक्लाम्बरधरा दिव्यभूषणैश्च विभूषिताः

स्त्रियोऽपि दिव्या यत्रत्या दिव्यभूषणभूषिताः

मयि शुद्धं परं भावमारूढाः सत्यवर्च्चसः

यत्र मत्स्यश्च चिल्ली च सकामा ये समागताः

ते च विष्णुमयान्धर्मान्द्विजस्तांस्तान्त्समाचरेत्

तेऽपि कुर्वन्ति कर्माणि मम भक्ता व्यवस्थिताः 122.

कुर्वन्तो मम कर्माणि भाव्यं पंचत्वमागताः

मानुषं भावमुत्सृज्य मम लोकमुपागतः

) याश्च तत्र स्त्रियः काश्चित्सर्वाश्चोत्पलगन्धिनीः

प्रसादान्मम सुश्रोणि श्वेतद्वीपमुपागताः

कर्मणां परमं कर्म तपसां च महत्तपः

धर्माणां च परो धर्मस्तवार्थं कीर्तितो मया

अभक्ताय न तं दद्यादश्रद्धाय शठाय च

पण्डिताय च दातव्यं यश्च शास्त्रविशारदः 122.

सोऽपि मुच्येत पूतात्मा गर्भाद्योनिभवाद्भयात्

य एतेन विधानेन गत्वा कोकामुखं महत्

अथ सुमनोगन्धादिमाहात्म्यम् श्रुत्वा तु कोकामाहात्म्यं पृथिवी धर्मसंहितम्

धरण्युवाच तिर्यग्योनिगतो वापि प्राप्तो यत्परमां गतिम्

तव देव प्रसादेन किंचिदिच्छामि वेदितुम्

तपसा कर्मणा वापि पश्यन्ति त्वां हि माधव

एवं पृष्टस्तदा देव्या माधव्या स तु माधवः

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि ते धर्मं गुह्यं संसारमोक्षणम्

गते मेघागमे काले प्रसन्नशरदाशये

नातिशीतं न चात्युष्णे काले हंसविराविणि

कुमुदस्य च मासस्य भवेद्या द्वादशी शुभा

यावल्लोकाश्च धार्यन्ते तावत्कालं वसुन्धरे 123.

कृत्वा ममैव कार्याणि द्वादश्यां तत्र माधवि

मन्त्रः – ब्रह्मणा च रुद्रेण यः स्तूयमाना भवानृषिवन्दितो वन्दनीयश्च प्राप्ता द्वादशीयं ते प्रबुध्यस्व जागृष्व मेघा गताः पूर्णश्चन्द्रः शारदानि पुष्पाणि लोकनाथ तुभ्यमहं ददानीति धर्महेतोस्तव प्रीतये प्रबुद्धं जाग्रतं लोकनाथ त्वां भजमाना यज्ञेन यजन्ते सत्रेण सत्रिणो वेदैः पठन्ति भगवन्तः शुद्धाः प्रबुद्धा जाग्रतो लोकनाथ