वराहपुराणम्

गलितान्यल्पशेषाणि प्राणनाथ समीपतः

आनीतोऽसि मया भद्र स्थानं कोकामुखं प्रति

उत्तमे तु कुले जाता मानुषी जातिमाश्रिताः

तं तमेव करिष्यामि विष्णुलोके सुखावहम्

विस्मयं परमं गत्वा साधु साध्वित्यपूजयत्

तच्छ्रुत्वा कानिचिद्देवी स्वयं चक्रे पतिव्रता

तत्तत्सर्वेऽपि कुर्वंति विधिदृष्टेन कर्मणा 122.

ददतुः परमप्रीतौ पात्रेभ्यश्च यथार्हतः

ब्राह्मणेभ्यो ददुः स्वानि विष्णुभक्त्या यतव्रताः

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेण श्वेतद्वीपमुपागताः

मुक्त्वा तु मानुषं भावं श्वेतद्वीपमुपागतः

( शुक्लाम्बरधरा दिव्यभूषणैश्च विभूषिताः

स्त्रियोऽपि दिव्या यत्रत्या दिव्यभूषणभूषिताः

मयि शुद्धं परं भावमारूढाः सत्यवर्च्चसः

यत्र मत्स्यश्च चिल्ली च सकामा ये समागताः

ते च विष्णुमयान्धर्मान्द्विजस्तांस्तान्त्समाचरेत्

तेऽपि कुर्वन्ति कर्माणि मम भक्ता व्यवस्थिताः 122.

कुर्वन्तो मम कर्माणि भाव्यं पंचत्वमागताः

मानुषं भावमुत्सृज्य मम लोकमुपागतः

) याश्च तत्र स्त्रियः काश्चित्सर्वाश्चोत्पलगन्धिनीः

प्रसादान्मम सुश्रोणि श्वेतद्वीपमुपागताः

कर्मणां परमं कर्म तपसां च महत्तपः

धर्माणां च परो धर्मस्तवार्थं कीर्तितो मया

अभक्ताय न तं दद्यादश्रद्धाय शठाय च

पण्डिताय च दातव्यं यश्च शास्त्रविशारदः 122.

सोऽपि मुच्येत पूतात्मा गर्भाद्योनिभवाद्भयात्

य एतेन विधानेन गत्वा कोकामुखं महत्

अथ सुमनोगन्धादिमाहात्म्यम् श्रुत्वा तु कोकामाहात्म्यं पृथिवी धर्मसंहितम्

धरण्युवाच तिर्यग्योनिगतो वापि प्राप्तो यत्परमां गतिम्