वराहपुराणम्

मुच्यतां मानुषं भावं तां जातिं स्मर पौर्विकीम् 122.

मन्मातापितरौ गत्वा प्रसादय शुचिस्मिते

तयोराज्ञां पुरस्कृत्य मानयित्वा यथार्हतः

स्वपूर्वजन्मवृत्तं तु देवानामपि दुलर्भम्

ततः सा ह्यनवद्याङ्गी श्वश्रूश्वशुरयोः पुरः

किंचिद्विज्ञप्तुकामास्मि तत्र वामवधीयताम्

पुण्ये कोकामुखे गन्तुमिच्छावस्तत्र वां गुरू

अद्य यावत्किमपि वां याचितं न मया क्वचित्

शिरावेदेनया युक्तः सदा तव सुतो ह्ययम्

सुखानि सर्वविषयान्विसृज्य परिपीडितः

कदाचिन्नोक्तपूर्वं ते रहस्यं परमं महत् 122.

दम्पतिभ्यां हि मननं रोचतां सर्वथैव हि

करेण स्वयमादाय वधूं पुत्रमुवाच ह

हस्त्यश्वरथ यानानि स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः

शरणं वित्तयो राज्यं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्

त्वयि प्रतिष्ठिताः प्राणाः सन्तानं च तदुत्तरम्

पितुः पादौ गृहीत्वा च प्रोवाच विनयान्वितः

गन्तुमिच्छामि तत्राहं तूर्णं कोकामुखं महत्

तदा राज्यं बलं कोशो ममैवैतन्न सशंयः ।। तत्रैव गमनान्मह्यं वेदना नाशमेष्यति

पुत्रोक्तमवधार्यैव शकानामधिपो नृपः

वणिजश्चैव पौराश्च वैश्याश्चापि वराङ्गनाः 122.

अथ दीर्घेण कालेन प्राप्तः कोकामुखं त्विदम् ।। तत्र गत्वा वरारोहा भर्त्तारमिदमब्रवीत्

पूर्वपृष्टं मया यत्ते वक्ष्यामीति च मां प्रति

निशम्येति प्रियाप्रोक्तं राजपुत्रो यशस्विनि

रजनी सम्प्रवृत्तेयं सुखं स्वापो विधीयताम्

प्रभातायां तु शर्वर्यां स्नातौ क्षौमविभूषितौ

व्याधेन निगृहीतोऽस्मि बडिशेन जलेचरः

तेन तस्य प्रहारेण जाता शिरसि वेदना 122.

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वपृष्टं च यत्त्वया