वराहपुराणम्

जलेन मेहयेद्यस्तु गुरुभक्तो न जल्पकः

स च गर्भं न गच्छेत मम लोकं स गच्छति

इति श्रीवराहपुराणे जन्माभावो नामैकविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

अथ कोकामुखमाहात्म्यम् गुह्यानां परमं गुह्यं तच्छृणुष्व वसुन्धरे

अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां मैथुनं यो न गच्छति

बाल्ये वयस्यपि च यो मम नित्यमनुव्रतः

आयासे जीवति न यः प्रविभागी गुणान्वितः

विकर्म नाभिकुर्वीत कौमारव्रतसंस्थितः

मत्या च निःस्पृहोऽत्यन्तं परार्थेष्वस्पृहः सदा इमं गुह्यं वरारोहे देवैरपि दुरासदम्

तच्छृणुष्वानवद्याङ्गि कथ्यमानं मयाऽनघे

ये न हिंसन्ति भूतानि शुद्धात्मानो दयापराः

मनसा न चलत्येव मम वल्लभतां व्रजेत्

वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ।। 122.

एवं मे परमं गुह्यं त्वद्भक्त्या वक्तुमर्हसि

भद्रकर्णह्रदं चैव हित्वा कोकां प्रशंससि

केदारं च ततो मुक्त्वा कि कोकां च प्रशंससि

दुर्गं महाबलं मुक्त्वा किं वै कोकां प्रशंससि

एकलिङ्गं ततो मुक्त्वा किं वा कोकां प्रशंससि

वराहरूपी भगवान्प्रत्युवाच वसुन्धराम् एवमेतन्महाभागे यन्मां त्वं भीरु भाषसे

कथयिष्यामि ते गुह्यं कोका येन विशिष्यते

एते पाशुपताश्चैषां कोका भागवतस्य ह

कृतं कोकामुखे चैव मम क्षेत्रे हि सुन्दरि 122.

तत्राल्पेनाम्बुना युक्ते ह्रदे मत्स्यस्तु तिष्ठति तस्य हस्ताच्च बलवान्मत्स्यस्तूर्णं विनिर्गतः

निपत्य तं गृहीत्वैव प्रोड्डीनस्त्वरयान्वितः

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेण राजपुत्रोऽभवत्प्रभुः

अथ कालेन तस्यैव मृगव्याधस्य चाङ्गना

एका चिल्ली मांसलुब्धा तद्धस्तान्मांसगर्द्धिनी

मृगव्याधा बलान्मांसं हर्तुकामां तु चिल्लिकाम्

आकाशात्पातिता भद्रे कोकायां मम सन्निधौ