वराहपुराणम्

एवं महौजसं कर्म तव मार्गानुसारतः

केन द्रव्येण संयुक्तं तन्ममाचक्ष्व माधव

उवाच धर्मसंयुक्तं धर्मज्ञो वाक्यकोविदः येन मन्त्रेण संयुक्तो मम प्रापणकं नयेत्

सप्त व्रीहींस्ततो गृह्य पयसा सह संयुतम्

एते चान्ये च बहवः शतशोऽथ सहस्रशः

व्रीहीणां च प्रवक्ष्यामि उपयोग्यानि माधवि

धर्मचिल्लिकशाकं च सुगन्धं रक्तमालिकौ

आमोदा शिवसुन्दर्यौ शिरीकाकुलशालिकाः

कर्मण्या मुद्गमाषा वै तिलकङ्गुकुलित्थकाः 119.

श्यामाकमिति चोक्तानि कर्मण्यानि वसुन्धरे

एतानि प्रतिगृह्णामि यच्च भागवतं प्रियम्

एतानि प्रापणे दद्यान्मम चैतत्प्रियावहम्

भागो ममास्ति तत्रापि पशूनां छागलस्य च

वर्जयेत्तत्र मांसानि यजुषा वैष्णवोऽश्नुते

पक्षिणां च प्रवक्ष्यामि ये प्रयोज्या वसुन्धरे

लावकं वार्त्तिकं चैव प्रशस्तं च कपिञ्जलम्

मम कर्मणि योग्या ये ते मया परिकीर्त्तिताः

नापराध्नोति स नरो मम चोक्तं वचः प्रिये

ततो यष्टव्यमेवं हि य इच्छेत् सिद्धिमुत्तमाम् 119.

प्राप्नुवन्ति परां सिद्धिं ममैव कृतकर्मिणः

अथ त्रिसन्ध्यामन्त्रोपस्थानम् शृणुष्व परमं गुह्यं पूर्वं पृष्टं त्वया धरे

स्नानं कृत्वा यथान्यायं मम कर्मपरायणाः

यश्चैवमुच्यते भद्रे मम रूपं सनातनम्

अधश्चोर्ध्वं च तिर्यक् च अहमेव व्यवस्थितः

सर्वथा वन्दनीयास्ते मम भक्तेन सर्वदा

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि गुह्यं लोके महद्यशः

कृत्वापि परमं कर्म बुद्धिमादाय तद्विधाम्

ओं नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

यजामहे धर्मपरायणोद्भवं नारायणं सर्वलोकप्रधानम्