वराहपुराणम्

मन्त्रश्च- तद्भगवन्त्वां गुणश्च आत्मनश्चापि गृह्ण वारिणः सर्वदेवतानां मुखमेव प्रक्षालयेत् 118.

ततः पुष्पाञ्जलिं दत्त्वा भगवन् भक्तवत्सल

मन्त्रज्ञानां यज्ञयष्टारं भूतस्रष्टारमेव च

कायं निपतितं कृत्वा प्रसीदेति जनार्द्दनम्

मन्त्रैर्लब्ध्वा संज्ञां त्वयि नाथ प्रसन्ने त्वदिच्छातो ह्यपि योगिनां चैव मुक्तिः

. यतस्त्वदीयः कर्मकरोऽहमस्मि त्वयोक्तं यत्तेन देवः प्रसीदतु

एवं मन्त्रविधिं कृत्वा मम भक्तिव्यवस्थितः

एवं सर्वं समादाय मम कर्म दृढव्रतः

ततः स्नेहं समुद्दिश्य मंत्रज्ञः कर्मकारकः

मंत्रा ऊचुः सर्वलोकेषु सिद्धात्मा ददाम्यात्मकरेण च ।। 118.

मया प्रोक्तः क्षमस्वेति तुभ्यं चैव नमो नमः

दक्षिणाङ्गं ततोऽभ्यज्याद्वाममङ्गं ततोऽनु च

पश्चालिम्पेत्ततो भूमिं गोमयेन दृढव्रतः

यानि पुण्यान्यवाप्नोति तानि मे गदतः शृणु

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

एकैककणसंख्यातः स्वर्गलोके महीयते

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके प्रतिष्ठति

येन शुध्यन्ति चाङ्गानि मम प्रीतिश्च जायते

मधूकमश्वपर्णं वा रोहिणं चैव कर्कटम्

करेण तस्य चूर्णेन पिष्टचूर्णेन वा पुनः 118.

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मम कर्मानुसारकः

तत आमलकं चैव वसुगन्धार्णमुत्तमम्

जलकुम्भं ततो गृह्य इमं मन्त्रमुदाहरेत्

तव व्यक्तस्वरूपेण स्नानं गृह्णीष्व मेऽनघ

अथ सौवर्णकुम्भेन रजतस्य घटेन वा

ताम्रकुम्भमयेनैव कुर्यात्स्नपनमुत्तमम्

पश्चाद्गन्धः प्रदातव्यः प्रकृष्टो मन्त्रसंयुतः

उत्पन्नाः सर्वलोकेषु त्वया सत्येषु योजिताः

मम भक्त्या सुसन्तुष्टः प्रतिगृह्णीष्व माधव