वराहपुराणम्

अष्टादशापराधं च कल्पयामि वसुंधरे

एकोनविंशापराधं कल्पयामि वसुंधरे

विंशकं चापराधं तं कल्पयामि वरानने

एकविंशापराधं तं कल्पयामि वसुन्धरे

द्वाविंशं चापराधं तं कल्पयामि प्रिये सदा

अपराधं त्रयोविंशं कल्पयामि वसुन्धरे

अपराधं चतुर्विंशं कल्पयामि वसुन्धरे

अपराधं पंचविंशं कल्पयामि वसुन्धरे

अपराधेषु षड्विंशं कल्पयामि वसुन्धरे 117.

सप्तविंशं चापराधं कल्पयामि गुणान्विते

अपराधं त्वष्टविंशं कल्पयामि गुणान्विते

एकोनविंशापराधो न स स्वर्गेषु गच्छति

त्रिंशकं चापराधं तं कल्पयामि यशस्विनि

एकत्रिंशं चापराधं कल्पयामि मनस्विनि

महापराधं जनीयाद्द्वात्रिंशं तं मम प्रिये

कृत्वा चावश्यकं कर्म मम लोकं च गच्छति

अहिंसापरमश्चैव सर्वभूतदयापरः

निगृह्य चेन्द्रियग्राममपराधविवर्जितः

शास्त्रज्ञः कुशलश्चैव मम कर्मपरायणः 117.

आचार्यभक्ता देवेषु भक्ता भर्तरि वत्सला

मम लोकस्थिता सा वै भर्त्तारं प्रसमीक्षते

स ततोऽत्र प्रतीक्षेत भार्यां भर्त्तरि वत्सलाम्

ऋषयो मां न पश्यन्ति मम कर्मपथे स्थिताः

किं पुनर्मानुषा ये च मम कर्मव्यवस्थिताः

मम मायाविमूढास्तु न प्रपद्यन्ति माधवि

तानहं भावसंसिद्धान्बुद्ध्वा संविभजामि वै

तेनेदं कथितं देवि आख्यानं धर्मसंयुतम्

ततो न चोपदिष्टाय न शठाय प्रदापयेत

शठाय च न दातव्यं नास्तिकाय न माधवि 117.