वराहपुराणम्

यस्तु जीवति संतुष्टः स सुखायोपपद्यते

या तोषयति भर्त्तारं ततः सौख्यतरं नु किम् 116.

निगृहीतेन्द्रियः पंच ततः सौख्यतरं नु किम्

यस्येदं विदितं सर्वं ततः सौख्यतरं नु किम्

यस्तु प्राणान्प्रमुच्येत ततः सौख्यतरं नु किम्

देवतेव सदा पश्येत्ततः सौख्यतरं नु किम्

अनन्यमानसो भूत्वा ततः सौख्यतरं नु किम्

तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति सर्वलोकहितार्थाय यन्मां त्वं परिपृच्छसि

इति श्रीवराहपुराणे सुखदुःखनिरूपणं नाम षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

अथ द्वात्रिंशदपराधाः शृणु भद्रे महाश्चर्यमाहारविधिनिश्चयम्

भुञ्जानो याति चाश्नाति मम योगाय माधवि

आहारं चैव धर्मज्ञ उपभुञ्जीत नित्यशः

अकर्मण्यानि वक्ष्यामि येन भोज्यंति मां प्रति

प्रथमं चापराधान्नं न रोचेत मम प्रिये

द्वितीयस्त्वपराधोऽयं धर्मविघ्नाय वै भवेत्

तृतीयमपराधं तु कल्पयामि वसुंधरे

चतुर्थमपराधं तु दृष्टं नैव क्षपाम्यहम्

पंचमं चापराधं च न क्षमामि वसुंधरे

षष्ठं तं चापराधं वै न क्षमामि वसुंधरे 117.

सप्तमं चापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे

अष्टमं चापराधं च कल्पयामि वसुन्धरे

नवमं चापराधं तं न रोचामि वसुन्धरे

दशमश्चापराधोऽयं मम चाप्रियकारकः

एकादशापराधं तु कल्पयामि वसुंधरे

द्वादशं चापराधं तं कल्पयामि वसुंधरे

त्रयोदशं चापराधं कल्पयामि वसुन्धरे

चतुर्द्दशापराधं तु कल्पयामि वसुन्धरे

अपराधं पंचदशं कल्पयामि वसुंधरे

षोडशं त्वपराधानां कल्पयामि वरानने 117.