वराहपुराणम्

उचितेनोपचारेण दुःखमोक्षविनाशनम्

यो मां नैव प्रपद्येत ततो दुःखतरं नु किम् 116.

यो न मां प्रतिपद्येत ततो दुःखतरं नु किम्

अदत्त्वा तस्य यो भुंक्ते ततो दुःखतरं नु किम्

तस्य देवा न चाश्नन्ति ततो दुःखतरं नु किम्

परोपतापी मन्दात्मा ततो दुःखतरं नु किम्

मृत्युकालवशं प्राप्तस्ततो दुःखतरं नु किम्

धावन्त्यस्याग्रतः पृष्ठे ततो दुःखतरं नु किम्

शुष्कान्नं केचिदश्नन्ति ततो दुःखतरं नु किम्

केचित्तृणेषु शेरन्ते ततो दुःखतरं नु किम्

केचिद्विरूपा दृश्यन्ते ततो दुःखतरं नु किम्

केचिन्मूकाश्च दृश्यन्ते ततो दुःखतरं नु किम् 116.

दरिद्रो जायते दाता ततो दुःखतरं नु किम्

एका तु दुर्भगा तत्र ततो दुःखतरं नु किम्

पापकर्मरता ह्यासन्ततो दुःखतरं नु किम्

मामेव न प्रपद्यन्ते ततो दुःखतरं नु किम्

सर्वभूताहितं पापं यत्त्वया परिपृच्छितम्

तच्छृणुष्वानवद्याङ्गि मम कर्मविनिश्चयम्

यस्य बुद्धिर्विजायेत स दुःखायोपजायते

शेषमन्नं समश्नाति ततः सौख्यतरं नु किम्

कृत्वा सायाह्निकं कर्म ततः सौख्यतरं नु किम्

यश्चात्मा वै समश्नाति ततः सौख्यतरं नु किम् 116.

येन केनचिद्दत्तेन ततः सौख्यतरं नु किम्

पितरो यस्य तृप्यन्ति ततः सौख्यतरं नु किम्

अभिन्नमुखरागेण ततः सौख्यतरं नु किम्

समं पश्यति यो देवि ततः सौख्यतरं नु किम्

अहिंसोपरतः शुद्धः स सुखायोपजायते

यस्य चित्तं न गच्छेत्तु ततः सौख्यतरं नु किम्

लोष्टवत्पश्यते यस्तु ततः सौख्यतरं नु किम्