वराहपुराणम्

न शीतं च न चोष्णे च लब्धाऽलब्धं विचिन्तयेत्

न कषायैः स्पृहा यस्य प्राप्नुयात्सिद्धिमुत्तमाम्

य एतान् हि परित्यज्य मम कर्मरतः सदा

तत्परो नित्यमुद्युक्तः अन्यकार्यजुगुप्सकः

कारुण्यः सर्वसत्त्वानां प्रत्युत्थायी महाक्षमः

त्रिकालं च दिशो भागं सदा कर्मपथि स्थितः

अनुष्ठानपरश्चैव मम पार्श्वे मनश्चरः

पुष्पे गन्धे च धूपे च मत्कर्मणि सदा रतः 115.

पयसा यावकेनापि कदाचिद्वायुभक्षणः

कदाचित्तु चतुर्थेन कदाचित्फलमेव च

य एतत्सप्त जन्मानि मम कर्माणि कुर्वते

इति श्रीवराहपुराणे विविधकर्मोत्पत्तौ पंचदशाधिकशततमोऽध्यायः

अथ सुखदुःखनिरूपणम् मया प्रोक्तविधानेन यस्तु कर्माणि कारयेत्

एकचित्तः समास्थाय अहङ्कारविवर्ज्जितः

फलमूलानि शाकानि द्वादश्यां वा कदाचन

षष्ठ्यष्टमी ह्यमावास्या तूभयत्र चतुर्दशी

एवं योगविधानेन कर्म कुर्याद्दृढव्रतः

न ग्लानिर्न जरा तस्य न मोहो रोग एव च

तेषां व्युष्टिं प्रवक्ष्यामि मम कर्मसमुत्थिताम्

ममार्चनविधिं कृत्वा मम लोके महीयते

उचितेनोपचारेण दुःखमोक्षविनाशनम्

यो मां नैव प्रपद्येत ततो दुःखतरं नु किम् 116.

यो न मां प्रतिपद्येत ततो दुःखतरं नु किम्

अदत्त्वा तस्य यो भुंक्ते ततो दुःखतरं नु किम्

तस्य देवा न चाश्नन्ति ततो दुःखतरं नु किम्

परोपतापी मन्दात्मा ततो दुःखतरं नु किम्

मृत्युकालवशं प्राप्तस्ततो दुःखतरं नु किम्

धावन्त्यस्याग्रतः पृष्ठे ततो दुःखतरं नु किम्

शुष्कान्नं केचिदश्नन्ति ततो दुःखतरं नु किम्