वराहपुराणम्

उभे सन्ध्ये पठेत्स्तोत्रं माधवस्य महात्मनः

एवं तु अक्षरोक्तोऽपि भवेत्तु परिकल्पना

इति श्रीवराहपुराणे विष्णुस्तवनं नाम त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः

अथ श्रीवराहावतारः संस्तूयमानो भगवान्मुनिभिर्मन्त्रवादिभिः

ततो ध्यानं समास्थाय दिव्यं योग्यं च माधवः

तव देवि प्रियार्थाय भक्त्या यं त्वं व्यवस्थिता

अहं त्वां धारयिष्यामि सशैलवनकाननाम्

एवमाश्वासयित्वा तु वसुधां स च माधवः

षट् सहस्राणि चोच्छ्रायो विस्तारेण पुनस्त्रयः

वामया दंष्ट्रया गृह्य उज्जहार च मेदिनीम्

नगा विलग्नाः पतिताः केचिद्विज्ञानसंश्रिताः

चन्द्रनिर्मलसङ्काशा वराहमुखसंस्थिताः

एवं हि धार्यमाणा सा पृथिवी सागरान्विता 114.

तस्यामेव तु कालस्य परिमाणं युगेषु च

ततः पृथिव्या देवश्च भगवान्विष्णुरव्ययः

सा गौः स्तुवति तं चैव पुराणं परमव्ययम्

आधारः कीदृशो देव उपयोगश्च कीदृशः

कीदृशा पश्चिमा संध्या कीदृशी ह्यर्धबाह्यतः

किन्नु संस्थापने देव आवाहनविसर्जने

कथं पाद्यं च गृह्णाति स्नापनालेपनानि च

आसनं शयनं चैव किङ्कर्म्मापि विधीयते

पश्चिमा पूर्वसंध्यायां किं पुण्यं चापि तत्र वै

वसन्ते कीदृशं कर्म ग्रीष्मे किं कर्म कारयेत् 114.

यानि तत्रोपभोग्यानि पुष्पाणि च फलानि च

किं कर्मणा भोगवता तावद्गच्छति माधवम्

अर्च्चायाः किं प्रमाणं तु स्थापनं चापि कीदृशम्

पीतकं शुक्लरक्तं वा कथं गृह्णाति वाससाम्

केषु द्रव्येषु संयुक्तं मधुपर्कं प्रदीयते

केषु लोकेषु गच्छन्ति मधुपर्कस्य भक्षणात्