वराहपुराणम्

यस्येदं तिष्ठते गेहे लिखितं पूज्यते सदा

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या नैरन्तर्येण मानवः 112.

श्रुत्वा तु पूजयेच्छास्त्रं तथा विष्णुं सनातनम्

यथाशक्त्या नृपो ग्रामैः पूजयेद्वत्सकं धरे

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वोपाख्याने उभयतोमुखीगोदान हेमकुम्भदान पुराणप्रशंसनंनाम द्वादशाधिकशततमोऽध्यायः

अथ भगवत्स्तुतिः

नमस्तस्मै वराहाय लीलयोद्धरते महीम्

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गोरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिर्भक्तानां भीतिहानौ सुरनरकदशास्यान्तकः क्रोडरूपी

यस्मिन्काले क्षितिः पूर्वकल्पे वाराह मूर्तिना

धरण्युवाच न बाहुश्चेष्टते मूर्तिर्मादृशीं गां च केशव

स तेन सान्त्वितायां वै पृथिव्यां यः समागतः

स्वस्ति वाच्याह पुण्याग्रे प्रत्युवाच वसुन्धराम् यं दृष्ट्वा वर्द्धसे देवि त्वं च यस्यासि माधवि

विष्णुना धार्यमाणा च किं त्वया दृष्टमद्भुतम्

ब्रह्मपुत्रवचः श्रुत्वा पृथिवी वाक्यमब्रवीत् यद्गुह्यं स मया पृष्टो यच्च मे सम्प्रभाषितम्

शृणु तत्त्वेन विप्रेन्द्र गुह्यं धर्मं महौजसम् 113.

तेन मे कथितं ह्येतत्संसारात्तु विमोक्षणम्

उवाच परमं गुह्यं धर्माणां व्याप्तनिश्चयम्

ततो महीवचः श्रुत्वा ब्रह्मपुत्रो महातपाः

तान्सर्वानानयामास यत्र देवी व्यवस्थिता

सनत्कुमार उवाच अप्रमेयगतिं चैव धर्ममाचक्ष्व तत्त्वतः

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा प्रणम्य ऋषिपुंगवम्

धरण्युवाच बाढमित्येव तां देवि स्वस्ति ब्रूहीति सोऽब्रवीत्

नष्टचन्द्रानिले लोके नष्टभास्करतारके

न वाति पवनस्तत्र नैव चाग्निर्न विद्युतः

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम् 113.

अन्यद्देवः कूर्मरूपस्त्वं समुद्रस्य मन्थने

पुनर्वराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातले

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः

पुनर्निःक्षत्ररूपेण त्वयाऽहं विकृता पुरा