वराहपुराणम्

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वोपाख्याने नवनीतधेनुदानमाहात्म्यंनाम सप्ताधिकशततमोऽध्यायः

अथ लवणधेनुदानमाहात्म्यम् लवणधेनुं प्रवक्ष्यामि तां निबोध नृपोत्तम

अनुलिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशोत्तरे

वत्सं चतुर्भी राजेन्द्र इक्षुपादांश्च कारयेत्

मुखं गुडमयं तस्या दन्ताः फलमया नृप नेत्रे रत्नमये कुर्यात्कर्णौ पत्रमयौ तथा

सूत्रपुच्छां ताम्रपृष्ठां दर्भरोमां पयस्विनीम्

सुगन्धपुष्पधूपैश्च पूजयित्वा विधानतः

नक्षत्रग्रहपीडां च सर्वकालं प्रदापयेत्

द्विजाय साधुवृत्ताय वेदवेदाङ्गवेदिने

वेदवेदाङ्गविदुषे श्रोत्रियायाहिताग्नये

इष्ट्वा चैवं च मन्त्रं तु पुच्छदेशोपविश्य च 108.

आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन दक्षिणां कम्बलं ददेत्

ब्राह्मणं पूज्य विधिवत्पूर्वोक्तविधिना नृप

इमं मन्त्रं समुच्चार्य ततस्तां प्रतिपादयेत्

रसज्ञा सर्वभूतानां सर्वदेवनमस्कृता

दत्त्वा धेनुं तु लवणेनैकाहं चैव तिष्ठति

सहस्रेण शतेनाथ स्वशक्त्या कनकेन तु

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वोपाख्याने लवणधेनुमाहात्म्यं नाम अष्टाधिकशत तमोऽध्यायः

अथ कार्पासधेनुदानमाहात्म्यम् अथातः सम्प्रवक्ष्यामि धेनुं कार्पासकीं नृप

विषुवे त्वयने पुण्ये युगादिग्रहणे तथा

नृणां च ग्रहपीडासु दुःस्वप्नाद्भुतदर्शने

गोमयेनोपलिप्तायां दर्भानास्तीर्य वै तिलान्

धूपदीपादिनैवेद्यैः पूजयेच्च विमत्सरः

भारेण चाधमा प्रोक्ता वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् ।। चतुर्थांशेन वत्सं तु कल्पयित्वा विधानतः

कर्त्तव्या रुक्मशृङ्गी तु रजतस्य खुरान्विता

इत्येवं सर्वसम्पूर्णा कृत्वा श्रद्धासमन्वितः

दद्याद्धेनुं चर्मपाणिः प्रयतः श्रद्धयान्वितः

यया देवगणः सर्वस्त्वया हीनो न वर्त्तते 109.