वराहपुराणम्

पित्रादिभिश्च सहितो ब्रह्मणो भवनं व्रजेत्

क्रीडित्वा सुचिरं कालं विष्णुलोकं स गच्छति

गीतवादित्रनिर्घोषैरप्सरोभिश्च सेविते

यं इमं शृणुयाद्राजन्पठेद्वा भक्तिभावतः

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वापोख्याने क्षीरधेनुदानविधिर्नाम पञ्चाधिकशततमोऽध्यायः

अथ दधिधेनुदान माहात्म्यम् दधिधेनोर्महाराज विधानं शृणु सांप्रतम्

गोचर्ममात्रं तु पुनः पुष्पप्रकरशोभिते

दधिकुम्भं तु संस्थाप्य सप्तधान्यचयोपरि

आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन पुष्पगन्धैस्तु पूजिताम्

क्षमादिगुणयुक्ताय दद्यात्तां दधिधेनुकाम्

पादुकोपानहौ छत्रं दत्त्वा मंत्रमिमं पठेत्

एवं दधिमयीं धेनुं दत्त्वा राजर्षिसत्तम

यजमानो वसेद्राजंस्त्रिरात्रं च द्विजोत्तमः

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वापोख्याने दधिधेनुदानमाहात्म्यंनाम षडधिकशततमोऽध्यायः

अथ नवनीतधेनुदानमाहात्म्यम् नवनीतमयीं धेनुं शृणु राजन्प्रयत्नतः

गोमयेनानुलिप्तायां भूमौ गोचर्ममानतः

कुम्भं तु नवनीतस्य प्रस्थमात्रस्य धारयेत्

कृत्वा विधानेन च राजसिंह सुवर्णशृङ्गी सुमुखा च कार्या

ओष्ठौ च पुष्पैश्च फलैश्च दन्ताः प्रकल्प्य सास्नां च सितैश्च सूत्रैः

नवनीतस्तनीं राजन्निक्षुपादां प्रकल्पयेत्

स्वर्णशृङ्गीं रौप्यखुरां पंचरत्नसमन्विताम्

आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन गन्धपुष्पैरलंकृताम्

मन्त्रास्त एव जप्तव्याः सर्वधेनुषु ये स्मृताः

उत्पन्नं दिव्यममृतं नवनीतमिदं शुभम् 107.

एवमुच्चार्य तां दद्याद्ब्राह्मणाय कुटुम्बिने

हविरेवं रसं चैव विप्रवर्यस्य भूपते

यः प्रपश्यति तां धेनुं दीयमानां नरोत्तम

पितृभिः पूर्वजैः सार्द्धं भविष्यद्भिश्च मानवः