वराहपुराणम्

पुष्यभद्रानदी तीरे महदाश्चर्यमुत्तमम्

स्रवणं भस्मनश्चैव श्रुतं सर्वं शशंस ह

आगच्छ विष्णो गच्छामो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम्

एवमुक्तस्ततो विष्णुर्वाराहं रूपमग्रहीत्

विष्णुर्वाराहरूपेण ऋषिदृष्टिपथे स्थितः

तावदिन्द्रो धनुष्पाणिस्तीक्ष्णसायकधृग्वने ९८.

भगवन्निह दृष्टस्ते वराहः पृथुलो महान्

एवमुक्तो मुनिस्तेन चिन्तयामास तत्क्षणात्

नो चेत्कुटुंबः क्षुधया सीदत्यस्य न संशयः

सशल्यश्च वराहोऽयं ममाश्रममुपागतः

नाध्यगच्छत बुद्धिश्च क्षणात्तस्य व्यजायत

दृष्टं चक्षुर्निहितं जङ्गमेषु जिह्वा वक्तुं मृगयौ तद्विसृष्टम्

न चातिरिक्तोऽस्ति वरः पृथिव्यां यद्दृष्टो मे पुरतो देवदेवाः

मुक्तिं चाहं व्रजामीति द्वितीयोऽस्तु वरो मम ९८.

अदर्शनं गतौ देवो सोऽपि तत्र व्यवस्थितः

यावदास्ते शुभे देशे कृतकृत्यो महामुनिः

पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य तीर्थहेतोर्विचक्षण

पाद्याचमनगोदानेः कृतासनपरिग्रहः

उवाच विनयापन्नं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम् पुत्र सिद्धोऽसि तपसा ब्रह्मभूतोऽसि सुव्रत

इदानीमात्मना सार्द्धं मुक्तिकालो मतोऽस्ति ते

यद्गत्वा न पुनर्जन्म भवतीति न संशयः

ध्यात्वा नारायणं देवं तद्देहे तौ लयं गतौ

श्रावयेद्वापि स नरो गतिमिष्टामवाप्नुयात्

अथ तिलधेनुमाहात्म्यम् या सा माया शरीरात्तु ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः

सैव नन्दा भवेद्देवी देवकार्यचिकीर्षया

वैष्णव्याख्या ततो देव कथमेतद्धि शंस मे द्वयं जगद्धिता देवी गङ्गा शङ्करसुप्रिया

क्वचित्किंचिद्भवेद्दत्तं स्वपदं वेद सर्ववित्

महिषाख्यः परः पश्चात्स वै चैत्रासुरो हतः

अथवा ज्ञानशक्तिः सा महिषोऽज्ञानमूर्त्तिमान्