वराहपुराणम्

बभौ दुर्वाससा सम्यग्बोधितश्च विशेषतः

तस्यास्तीरे शिला दिव्या नाम्ना चित्रशिला धरे

तत्र सत्यतपाः स्थित्वा तपः कुर्वन्महातपाः

चिच्छेद चांगुलीमेकां वामतर्जनिकां मुनिः

न लोहितं न मांसं तु न मज्जा तत्र दृश्यते

तस्मिन् भद्रवटे चैकं मिथुनं किन्नरं स्थितम् ९८.

प्रभाते विमले प्राप्तमिन्द्रलोकमिति स्मृतिः

पृष्टाः किंचिदिहाश्चर्यमपूर्वं कथ्यतामिति

स्थितं किन्नरयोस्तच्च वाक्यं चेदमुवाच ह

यदेतत्सत्यतपसः समवोचत्ततः शुभे

पुष्यभद्रानदी तीरे महदाश्चर्यमुत्तमम्

स्रवणं भस्मनश्चैव श्रुतं सर्वं शशंस ह

आगच्छ विष्णो गच्छामो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम्

एवमुक्तस्ततो विष्णुर्वाराहं रूपमग्रहीत्

विष्णुर्वाराहरूपेण ऋषिदृष्टिपथे स्थितः

तावदिन्द्रो धनुष्पाणिस्तीक्ष्णसायकधृग्वने ९८.

भगवन्निह दृष्टस्ते वराहः पृथुलो महान्

एवमुक्तो मुनिस्तेन चिन्तयामास तत्क्षणात्

नो चेत्कुटुंबः क्षुधया सीदत्यस्य न संशयः

सशल्यश्च वराहोऽयं ममाश्रममुपागतः

नाध्यगच्छत बुद्धिश्च क्षणात्तस्य व्यजायत

दृष्टं चक्षुर्निहितं जङ्गमेषु जिह्वा वक्तुं मृगयौ तद्विसृष्टम्

न चातिरिक्तोऽस्ति वरः पृथिव्यां यद्दृष्टो मे पुरतो देवदेवाः

मुक्तिं चाहं व्रजामीति द्वितीयोऽस्तु वरो मम ९८.

अदर्शनं गतौ देवो सोऽपि तत्र व्यवस्थितः

यावदास्ते शुभे देशे कृतकृत्यो महामुनिः

पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य तीर्थहेतोर्विचक्षण

पाद्याचमनगोदानेः कृतासनपरिग्रहः

उवाच विनयापन्नं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम् पुत्र सिद्धोऽसि तपसा ब्रह्मभूतोऽसि सुव्रत