वराहपुराणम्

अपरं खण्डशः कृत्वा जटाजूटे न्यवेशयत्

सप्तद्वीपवतीं पुण्यां मज्जंस्तीर्थेषु नित्यशः

सरस्वतीं ततो गत्वा यमुनासङ्गमं ततः

वितस्तां चन्द्रभागां च गोमतीं सिन्धुमेव च

नेपालं च ततो गत्वा ततो रुद्रमहालयम्

महेश्वरं ततो गत्वा गयां पुण्यामथागमत्

एवं वेगेन सकलं ब्रह्माण्डं भूतधारिणि 97.

परिधानं तु कौपीनं नग्नः कापालिकोऽभवत्

तस्मिंस्तु पतिते देवि नग्नः कापालिकोऽभवत्

पुनरब्दद्वयं भ्रान्तस्तीर्थे तीर्थे हरः स्वयम् ।। कपालं त्यक्तुकामः सन्तद्धस्तात्तत्तु नापतत्

पुनरब्दद्वयं भ्रान्तो ब्रह्माण्डं तीर्थकारणात्

त्यजतोऽपि न तद्धस्ताच्च्यवते भूतधारिणि

ततोऽन्यद्वर्षमेकं तु वर्त्तते हिमवद्गिरौ

पुनरब्दद्वयं चान्यत्परमेष्ठी वृषाकपिः

कस्यचित्त्वथ कालस्य द्वादशेऽब्दे धराधरे

गङ्गायां देवदेवेशो यावन्मज्जति भामिनि

कपालमोचनं नाम ततस्तीर्थमनुत्तमम् 97.

गत्वा हरिहरक्षेत्रं स्नात्वा देवाङ्गदे तथा

तत्र स्नात्वा तथा नत्वा त्रिजलेश्वरसंज्ञितम्

द्वादशाब्दैर्गतवतः सीमाचारिगणैस्तथा

कपालमोचनं तीर्थं ततो जातमघापहम्

रुद्रो विशुद्धिमापन्नो मुक्तः स ब्रह्महत्यया

यत्राप्लुतो नरो भक्त्या ब्रह्महा तु विशुध्यति

आगतो देवसहितो वाक्यं चेदमुवाच ह भव रुद्र विशालाक्ष लोकमार्गव्यवस्थित

(भव रुद्र विरूपाक्ष लोकमार्गे व्यास्थितः ) कपालं गृह्य यद्भ्रान्तं कपालव्यग्रपाणिना

यच्च ते बभ्रुता जाता हिमवत्यचलोत्तमे

यच्चेदानीं विशुद्धस्य तीर्थेऽस्मिन्देहशुद्धता 97.

ये पुरस्कृत्य देवास्त्वां पूज्यं यद्विधिनान्विताः

व्रतानि कुरुते देव त्वत्कृतानि हि पुत्रक