वराहपुराणम्

मा भेप्टेत्युच्चकैदेवी तानुवाच सुरोत्तमान् किमियं व्याकुला देवा गतिर्व उपलक्ष्यते

कथयध्वं द्रुतं देवाः सर्वथा भयकार णम् ।। देवा ऊचुः । अयमायाति दैत्येन्द्रो रुरुभीमपराक्रमः

एतस्य भातान् रक्षस्व त्वं देवान्परमेश्वार

जहास परया प्रीत्या देवानां पुरतः शुभा

याभिर्विश्वमिदं व्याप्तं विकृताभैरनेकशः

सर्वाः शूलधरा भीमाः सर्वाश्चापधराः शुभाः ॥ ताः सः काटिशो देव्यस्त दे। वेष्टय संस्थिताः

युयुधुदानवैः सार्धं बद्धतूणा महाबलाः

देवाश्च सर्वे सम्पन्ना युयुधुनगं बलम्

तत्सर्वं दानवबलमनयद्यमसादनम्

स च मायां महारौद्री रौवीं विससर्ज है

तया विमोहिता देवाः सर्वे निद्रा तु लेभिरे

तया तु ताडितस्यास्य दैत्यस्य शुभलोचने

रुस्तु दानवेन्द्रस्य चर्ममुण्डे क्षणाद्यतः

वाश्च सर्व सम्पन्न युयुधुनिच ३३ सर्वभूतमहारौद्री या देवी परमेश्वरी

तस्या अनुचरा देव्यो बढ्योऽसंख्यात कोटयः

याचयामासुरव्यग्रास्तास्तां देवीं बुभुक्षिताः

एवमुक्ता तदा देवी दध्या तासां तु भोजनम्

ततो दध्यो महादेवं रुद्रं पशुपतिं विभुम् । सोऽपि ध्यानात्समुत्तस्थौ परमात्मा त्रिलोचनः

देव्युवाच बलात्कुर्वन्ति मामेता भक्षार्थिन्यो मः बलाः

अन्यथा मामपि बलाद्भक्ष्यायष्यन्ति ताः प्रभो एतासां शृणु देवेश भक्ष्यमेकं मयोदितम्

कथ्य मानं वरारोहे कालरात्रे महाप्रभे

परिधत्ते स्पृशेचापि पुरुषस्य विशेषतः

अन्याः सुतिगृहे च्छिद्रं गृह्णीयुस्तत्र पूजिताः

गृहे क्षेत्रे तडागेषु वाप्युद्यानेषु चैव हि

तासां शरीराण्याविश्य कचित्तृप्तिमवाप्स्यथ

मनोजवे जये जृम्भे भीमाक्ष क्षुभितक्षये

विकराले महाकालि कालिके पापहारिणि । पाशहस्ते दण्डहस्ते भीमरूपे भयानके

चामुण्डे ज्वमानास्ये तीक्ष्णदेष्टे महाबले

तुतोष परमा देवी वाक्यं चेद मुवाच ह । वरं वृणीष्व देवेश यत्ते मनास वर्तते