वराहपुराणम्

अश्वास्तथा काञ्चनपीठनद्धा रोडैस्तु युक्ताः सितचामरैश्च

रथा रविस्यन्दनतुल्यवेगाः सुचक्रदण्डाक्षत्रिवेणुयुक्ताः

तथैव योधाः स्थगितेतरेतास्ततर्षिको ये वरतूणपणियः

देवेषु चैव भरेषु विनिर्गत्य ज्दात्ततः

युयोध च सुरैः साढे रुदैत्यपतिस्तथा । सुदूर्मुसलधेरैः शरैर्दण्डायुधैस्तथा

जनुदैरयाः सुरान्संख्य सुराश्चैव तथासुरान्

असुरैनिर्जिताः सद्यो दुद्रुवुर्विमुखा भृशम्

असुरः सर्वदेवानामन्वधावत वीर्यवान् । ततो देवगणाः सर्वे द्रवन्तो भयावह्वलाः

नीले गिरिवर जग्मुर्यत्र देवी व्यवास्थता

संहारकारिणी देवी कालरात्रीत तां विदुः

मा भेप्टेत्युच्चकैदेवी तानुवाच सुरोत्तमान् किमियं व्याकुला देवा गतिर्व उपलक्ष्यते

कथयध्वं द्रुतं देवाः सर्वथा भयकार णम् ।। देवा ऊचुः । अयमायाति दैत्येन्द्रो रुरुभीमपराक्रमः

एतस्य भातान् रक्षस्व त्वं देवान्परमेश्वार

जहास परया प्रीत्या देवानां पुरतः शुभा

याभिर्विश्वमिदं व्याप्तं विकृताभैरनेकशः

सर्वाः शूलधरा भीमाः सर्वाश्चापधराः शुभाः ॥ ताः सः काटिशो देव्यस्त दे। वेष्टय संस्थिताः

युयुधुदानवैः सार्धं बद्धतूणा महाबलाः

देवाश्च सर्वे सम्पन्ना युयुधुनगं बलम्

तत्सर्वं दानवबलमनयद्यमसादनम्

स च मायां महारौद्री रौवीं विससर्ज है

तया विमोहिता देवाः सर्वे निद्रा तु लेभिरे

तया तु ताडितस्यास्य दैत्यस्य शुभलोचने

रुस्तु दानवेन्द्रस्य चर्ममुण्डे क्षणाद्यतः

वाश्च सर्व सम्पन्न युयुधुनिच ३३ सर्वभूतमहारौद्री या देवी परमेश्वरी

तस्या अनुचरा देव्यो बढ्योऽसंख्यात कोटयः

याचयामासुरव्यग्रास्तास्तां देवीं बुभुक्षिताः

एवमुक्ता तदा देवी दध्या तासां तु भोजनम्

ततो दध्यो महादेवं रुद्रं पशुपतिं विभुम् । सोऽपि ध्यानात्समुत्तस्थौ परमात्मा त्रिलोचनः

देव्युवाच बलात्कुर्वन्ति मामेता भक्षार्थिन्यो मः बलाः