तत्र, देवी, तस्य शृङ्गस्य त्रिधा विभागः अभवत्, प्रत्येकं भागः पृथक् स्थितः। तत्पश्चात् वज्रपाणिः शृङ्गस्य अग्रभागं गृहीत्वा तत्र स्थापयामास। देवैः, दिव्यर्षिभिः, सिद्धैः, ब्रह्मर्षिभिः च सह, तस्य मूलं विष्णुना देवजलैः पवित्रैः संस्थापितम्। तत्रैव तस्मिन् शिखरे भगवाँस्त्रिधा रूपेण स्थितवान्। शतभागानि स्वस्य रूपस्य मृगमध्ये स्थापयामास। तेन पथेन, तेन शरीरद्वारा, स भगवाँल्लोकान्तरं गतः। तत्र शिखरे शतधा विभागः स्मृतः, तस्य पर्वताधिपतेः। ततः सुरासुराचार्यः सत्त्वानां महेश्वरं पूजयामास। देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, यक्षाः, महानागाः च, तीर्थयात्रां कृत्वा, तं शिखरं प्रदक्षिणं कृतवन्तः। ततः स्वस्थानं प्रत्यागत्य, देवाः अन्ये च निवृत्ताः। अनन्तरं पौलस्त्यः रावणः नाम्ना, भ्रातृभिः राक्षसैः सह, परमभक्त्या गोकरणस्य अक्षरं प्रभुं सेवितवान्। ततः स राक्षसः त्रैलोक्यविजयस्य वरं याचितवान्। परमेश्वरात् इच्छितं वरं प्राप्त्वा दशग्रीवः त्रिलोक्यं च इन्द्रं च विजितवान्। तद् शिखरं यः पूर्वं वज्रधारिणा हृतं स्थापितं च, तद् रावणः समुद्रतीरे क्षणं स्थापयामास। पुनः राक्षसः बलात् तं शिखरं उन्मूलयितुं न अशकत्। तद् दक्षिणं गोकरणं, विप्रे, एवं ज्ञेयम्। एतत् सर्वं विस्तरेण मया ते कथितम्, ऋषे। दक्षिणदेशस्य, श्रेष्ठ ब्राह्मण, तथा शृङ्गेश्वरस्य, भूमेः महत्त्वं, तीर्थानां उत्पत्तिः, विस्तृतं वर्णितम्। एवं श्रीवराहपुराणे गोकरणशृङ्गेश्वरादिमाहात्म्यं नाम षड्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अधुनाऽपि, पृथिव्याः वराहसंवादस्य श्रवणात् यः पुण्यलाभः, तद् सर्वं भगवता यथावत् उक्तम्। भगवतः दिव्यस्य सर्वव्यापिनः रूपस्य, स्थाणोः अतुलबलस्य, तस्य शरीरस्य शृङ्गस्य च पवित्रभूमौ संस्थापनस्य यथार्थवृत्तान्तः, त्वं मे कथय, महाभाग, लोकनाथ। पौलस्त्यः शेषं वक्ष्यति, महर्षे, यद् अवशिष्टम्। सर्वेषां तीर्थानां निश्चितफलम्। मम पुत्रः, मम तुल्यः, वेदवेदाङ्गविद्, प्रसिद्धः, मृत्युः पश्चात् इह च पूज्यः भविष्यति। एषा कथा शुभदा, कल्याणकरी, धर्मार्थकामसाधिनी। पुण्या, कीर्तिदा, पापहन्त्री, सुखदा, शान्तिदा। यः इमां कथां पठति, स सुखं प्राप्य स्वर्गं गच्छति। एवं उक्त्वा भगवाँसृष्टिकर्ता तुष्णीं अभवत्। सनत्कुमारं उपदिश्य, स भगवाँस्तुष्णीं अभवत्। वराहपृथिव्याः संवादस्य सारं गृहीत्वा, विप्रश्रेष्ठ, यः सर्वपापैः विमुक्तः, स परमं पदं प्राप्नोति। प्रयागे, ब्रह्मतीर्थे, अमरकण्टके च, यः कपिलां गोदां श्रेष्ठब्राह्मणाय विधिवत् ददाति, तस्य पुण्यं प्राप्यते।