तत्र सर्वत्र राजसूयाश्वमेधयोः फलं समं फलं दातव्यं, इति निर्दिष्टम्। मूलतीर्थं तु स्वयं रुद्रः अधिष्ठाति, सः सहस्रनागसंवृतः सदा मम द्वारि तिष्ठति। तं प्रथमं प्रणम्य, ततः पश्चात् मां शीघ्रं नमेत्। यः कश्चित् तत्र परया भक्त्या मां नित्यं पूजयति, यः वा गन्धमाल्यैः मम रूपं पूजयति, यश्च श्रद्धया पर्वते दीपं ददाति, गीतवाद्यनृत्यस्तोत्रैः जागरणेन वा मां सेवते, दधिदुग्धमधुघृतैः वा जलमात्रेण वा मां सम्पूजयति, श्रद्धया श्राद्धकाले ब्राह्मणान्नं ददाति, व्रतैः उपवासयज्ञहोमैः वा उत्तमभक्ष्यैः मां तुष्टावान्— सः स्वर्गे षट्सहस्रसंवत्सराणि वसित्वा, ततः ब्राह्मणः क्षत्रियः वैश्यः शूद्रः स्त्री वा, ये समागताः, ते मम पार्षदाः देवैः सह नित्यं संयुज्यन्ते। पृथिव्यां गिरिपतेः क्षेत्रात् श्रेष्ठं क्षेत्रं नास्ति। ब्रह्महाऽपि, गुरुघ्नः, गोग्नः, सर्वपापसंयुक्तः अपि यत्र पवित्राणि क्षेत्राणि देवसमाकुलानि सन्ति। प्रतिक्रोशे देवैः निर्मितं रूपं तत्र प्रत्याहृतम्। तत्र शुचिः दम्यः सत्यवादी जितेन्द्रियः, दक्षिणां दिशं गच्छन्, अनश्नन्, महात्मा, भृगुवत्पतनकर्म कृत्वा, रागद्वेषविवर्जितः, भृगुमूले ब्रह्मणा स्थापिते परमतीर्थे स्नानं कुर्यात्। यः संवत्सरमेकं नियम्येन्द्रियः तत्र स्नाति, तत्रैव गोरक्षकमित्याख्यं क्षेत्रं, वृषपदचिह्नितम्, अस्ति। तत्र गौर्याः शिखरं गन्तव्यं, सिद्धैः सेवितम्। सा भगवती जगन्माता सर्वभूतानां रक्षायै तत्र स्थित्वा, अधस्तात् वाग्मतीतीरं प्रति अवतीर्यते। यः कश्चित् उमास्तनसरोवरि स्नात्वा, पवित्रं पञ्चनदं प्राप्त्वा, महर्षिभिः पूजिते, शुद्धचित्तः नाकुलोहेन स्नानं कुर्यात्। तस्य उत्तरदिशि अन्यत् सिद्धैः सेवितं तीर्थं वर्तते। यः तत्र संवत्सरमेकं स्नाति, शिखरस्थितां देवीमुत्तरपूर्वे ज्ञेयाम्। तत्र ब्रहोदयमित्याख्यं पापनाशनं तीर्थं, यत्र स्नात्वा मृत्युलोकं न पश्यति, क्लेशं न प्राप्नोति। तत्र वारिस्नानात् पुरुषः सुन्दरः दीप्तमान् भवति। सायं सन्ध्यां कृत्वा द्विजः पापात् विमुच्यते। यः शुद्धद्विजः तत्र अहोरात्रं स्थित्वा रुद्रजपं कुर्यात्, सः स्वकुलं सर्वमुद्धरति, धर्मिष्ठं च करोति। यत्र यत्र श्रेष्ठपुरुषः वाग्मत्यां स्नानं करोति, सः नीचयोनिं न प्राप्नोति, समृद्धकुले जायते।