क्षणमात्रं ध्यानमाविश्य अहं तां दृष्टवान्। ततः दिव्यानां प्रभवः उन्नतं शिखरम् आरुह्य, मृगगणमध्ये तं स्थितं पालयितारं इव दृष्टवन्तः। स सुन्दरमुखः, सुन्दरनेत्रः, सुन्दरदन्तः, पृष्ठे श्वेतवर्णानि च बिन्दवः आसन्। बिम्बफलसदृशौष्ठः, ताम्रजिह्वः ताम्रमुखः, दन्तप्ररोहैः शोभितः च। तं दृष्ट्वा सर्वे देवाः शिखरात् पलायितवन्तः। तदा वज्रधारी प्रथमं शृङ्गस्य अग्रभागं गृहीत्वा, केशवः तस्य महात्मनः मूलं गृहीतवान्। शृङ्गस्य अग्रं शक्रस्य हस्ते, मध्ये मम हस्ते, तं शृङ्गं त्रिभागं कृत्वा तं मृगपतिं वयम् विभक्तवन्तः। स आकाशे स्थित्वा अदृश्यः अभवत्, पश्यतां नः संबोधितवान्। "मम शरीरं भवद्भिः शप्तम्; अधुना अत्रात् निर्गतः। यदि अहं शरीरसहितः अत्र स्थायि अभविष्यं, गृहीत्वा अत्र स्थापितः च, तदा, अमराः, मम शृङ्गानि अत्र शीतलप्रकृतौ वनप्रदेशे स्युः। अत्र अपि महती समृद्धिः भविष्यति—न संशयः। पृथिव्यां यावन्ति तीर्थानि, सर्वाणि सरांसि समुद्रपर्यन्तानि, पुनः शुभे हिमवतः प्रभोः पादे, अहं, तेजस्वी शिरसा, चतुर्मुखशरीरेण, तत्र सर्पसरोवरस्य भीषणे जलमध्ये स्थित्वा भविष्यामि। यदा वृष्णिवंशजः कृष्णचक्रधारी पर्वतान् विनिहन्ति, तदा सा भूमिः विदेशिभिः पूर्णा भविष्यति। तत्र ब्राह्मणैः संस्थापिताः जनाः वासं करिष्यन्ति। ततः राजानः लिङ्गपूजनम् अत्र स्थापयिष्यन्ति। यत्र धर्मयुक्ताः राजानः धर्मे प्रतिष्ठिताः भविष्यन्ति। तत्र सर्वे प्राणिनः सदा मां पूजयिष्यन्ति। शिवपुरं गत्वा, ते मां पश्यन्ति, पापानि दग्धानि। मम क्षेत्रं चतुर्दशयोजनपरिमितं ज्ञेयम्। तत्र जलं भागीरथ्याः जलात् शतगुणं विशुद्धतरं स्मृतम्। मनुष्याः शरीरं त्यक्त्वा मम लोकं यान्ति—नात्र संशयः। ये पुरुहूतस्थानं शरणं गृहीत्वा, ते तत्र वसन्ति। ऋषयः, अप्सराः, यक्षाः, सर्वे मम मायया मोहिताः। तत् स्थानं तपस्विनां सिद्धिक्षेत्रं अभवत्। विद्वांसः उक्तवन्तः—एतत् क्षेत्रं कुरुक्षेत्रादपि श्रेष्ठम्। अत्र गङ्गादि सर्वा प्रमुखा नद्यः उत्पद्यन्ते। अत्र सर्वे प्रस्रवणानि पुण्यानि, सर्वे उच्चशिलाः पावनाः। शैलेश्वरः इति प्रसिद्धः यत्र मम शरीरं स्थापितम्। भागीरथी शीघ्रगामिनी, नराणां पापानि दहति। तस्यां स्नानं वा अवगाहनं कृत्वा सप्त पीढ्यः उद्धरति। ये तत्र स्नानं कृत्वा मृत्युम् उपयान्ति, ते स्वर्गं यान्ति, पुनः न जायन्ते। प्रसन्नः अहं तान् संसारसागरात् उद्धरामीति।