वराहपुराणम्

ततः सर्वे देवाः महाशिलासमूहात् समुत्थाय, सर्वेषु लोकेषु विचिन्तयन्तः स्वर्गं ब्रह्मलोकं नागलोकं च सन्दधुः। ते खिन्ना विषण्णचित्ताश्च तं देशं पुनः द्रष्टुं न शेकुः। देवमिच्छन्तः पर्वतवनानि विचिन्वन्तः, विस्तीर्णेषु काननवनान्तरेषु रम्येषु चोपवनेषु, सर्वत्र शम्भोः किञ्चिदपि चिह्नं न प्राप्नुवन्। न तत्र शंकरं दृष्टवन्तः, भीतयः सञ्जज्ञिरे। अमृताः सर्वे मिलित्वा मयि शरणं प्राप्नुवन्। अहं केवलं एकं उपायं दृष्टवान्—शत्रुभूषणयुक्तं ध्यानम्। त्रिषु लोकेषु सम्यक् अन्वेषणं कृतवन्तः, पृथिव्यां श्लेष्मातकवनप्रदेशं विना। तत्र गच्छामः, हे श्रेष्ठदेवाः। ततः शीघ्रगैः विमानैः तत्रैव आगच्छन्। तत्र देवाः बहूनि रम्याणि विशुद्धस्थानानि दृष्टवन्तः, तपोवनगुहासु पर्वतगह्वराणि च। इन्द्रं पुरःस्थाप्य देवाः प्रविशन्ति स्म। पर्वतगह्वराणि तरुसंछन्नानि च प्रविश्य, किञ्चन वनप्रदेशं प्रविशन्तः देवाः दीप्तिमन्तः अभवन्। पर्वतनद्याः बालुकातटे, हंसमल्लिकाचन्द्रसदृशाः, यत्र तत्र मुक्ताफलधवलरजसा शोभमानाः। तत्र मां दृष्ट्वा सर्वे प्राज्ञदेवाः मां प्रेरयामासुः। क्षणमेकं ध्यानं प्रविश्य अहं तां तत्रैव अवलोकयम्। ततः तं उन्नतं शिखरं आरोह्य, देवेश्वराः मृगयूथमध्ये तं स्थितं पालयन्तमिव दृष्टवन्तः। सः सुन्दरमुखनेत्रदन्तः, पृष्ठे श्वेतबिन्दुभूषितः, बिम्बोष्ठः ताम्रजिह्वामुखः, दन्ताङ्कुरैरलङ्कृतः। तम् आलोक्य सर्वे देवाः शिखरात् पलायितवन्तः। वज्रधारिणा शृङ्गाग्रं प्रथमं गृहीतम्, केशवेन च तस्य महात्मनः मूलं गृहीतम्। शृङ्गस्य अग्रं शक्रहस्ते, मध्ये मम हस्ते आसीत्। तथाभूतं शृङ्गं गृह्य, स मृगराजः त्रिधा अस्माभिः विभक्तः। सः आकाशे स्थित्वा अदृश्यः अभवत्, अस्मान् आलोक्य उवाच—मम शरीरं भवद्भिः शप्तम्, अत्रतः निर्गतः अस्मि। यदि अहं शरीरसहितः अत्र स्थितः स्याम्, गृहीत्वा स्थापितः च, नूनं अमृताः, मम शृङ्गाणि अत्रैव श्लेष्मातकवने स्युः। अत्रैव महद्भव्यम् भविष्यति—अत्र सन्देहः नास्ति। यावन्ति पुण्यक्षेत्राणि पृथिव्यां, सर्वाणि च सरांसि समुद्रपर्यन्तानि, पुनः शुभे हिमवत्प्रभोः पादे अहं, तेजसा दीप्तशिराः चतुर्मुखदेहः, तत्र भयानके नागह्रदे जलमध्ये स्थास्यामि।