एवं नन्दिकेश्वरः दिव्यैः वरैः समनुगृहीतः, सदा तव सेवायाम् नियोज्यः इति प्रत्यवदत्। ततः स पुनः प्रणम्य उवाच – आदेशय माम्, अहं तव आज्ञापितः, तस्मात् हे उत्तमाः देवाः। तदा शक्रः (इन्द्रः) उवाच – हे महामुने, सर्वे वयम् अधिपतिं देवतानां, महाबलिनं, स्थिरं, उग्रं, शुभं, स्वयं शर्वं द्रष्टुम् इच्छामः। शीघ्रं तद् स्थानं ब्रूहि, महान् मुने। नन्दी, पशुपतिं स्मरन्, शक्राय प्रत्यवदत् – हे देवाधिपते, हे स्वर्गेश्वर, यथार्थं सत्यम् त्वं श्रोतुम् अर्हसि। एष मुञ्जवट पर्वते, यदा अहं स्थिरं देवम् उपासितवान्, स तत्र प्रसन्नः सन् इतः निर्गतः; अहं तस्य गमनस्थानम् ज्ञातुम् भयभीतः। वयं भगवन्तं यत्नेन अन्वेषयेम, हे इन्द्र। एवं समाप्तः श्रीवराहपुराणे गोकरणमाहात्म्ये नन्दिकेश्वरवरप्रदानाख्यः द्विशतचतुर्दशोऽध्यायः। अथ गोकर्णेश्वर-जलेश्वरयोः माहात्म्यं प्रवर्तते। ततः शक्रः सर्वैः देवगणैः सह तत्र समागतः। सर्वे देवाः तदा महाशिलासंघातात् उत्थिताः। ते स्वर्गं, ब्रह्मलोकं, नागलोकं च सर्वाणि प्रदेशानि अन्वेषितवन्तः। परिश्रान्ताः, अत्यन्तं क्लान्ताः, तद् स्थानम् पुनः न प्राप्तवन्तः। देवम् अन्वेषन्तः, पर्वतान् वनानि च अन्वेषितवन्तः। विशालसुप्रसिद्धेषु काननेषु, सर्वेषु रम्येषु उपवनेषु च, देवाः शम्भोः चिह्नम् किञ्चिदपि न प्राप्तवन्तः। तत्र शिवं न दृष्टवन्तः, तेषां हृदयं भयेन व्याप्यते। अमराः समागत्य, प्रत्येकः मयि शरणम् अन्वेषितवन्तः। एकमेव उपायम् अहं दृष्टवान् – ध्यानम्, वैरस्याभरणैः शोभितम्। वयं त्रिलोकम् सम्यक् अन्वेषितवन्तः, पृथिव्यां श्लेष्मातकवनप्रदेशं विना। आगच्छाम, तत्र गच्छाम, हे श्रेष्ठ देवाः। तत्क्षणं, वेगयुक्तैः विमानैः तत्र आगतवन्तः। तत्र, देवतानां रम्याणि, शुद्धानि स्थानानि दृष्टवन्तः। मुनिवनप्रदेशेषु, पर्वतानां गुहासु च। इन्द्रं पुरतः स्थापयित्वा, देवाः प्रविष्टवन्तः। पर्वतानां गुहासु, वृक्षानां कुटिलेषु च गतवन्तः। वनप्रदेशं प्रविश्य, देवाः दीप्तिमन्तः अभवन्। पर्वतसरितः श्यामलरेणुशोभितेषु तटेषु, हंस-जायन्ती-चन्द्र-प्रभायुक्ताः। यत्र तत्र, रेणुः मुक्ताफलधूलिसदृशः प्रकाशमयः। तत्र, माम् दृष्ट्वा, सर्वे बुद्धिमन्तः देवाः माम् प्रेरितवन्तः। क्षणं ध्यानम् प्रविश्य, अहं ताम् दृष्टवान्। ततः, तं शिखरम् आरोह्य, देवेश्वराः – मृगसमूहमध्ये, तं तिष्ठन्तम्, रक्षकवत् दृष्टवन्तः। स रम्यवदनः, रम्यनेत्रः, रम्यदन्तः, पृष्ठे श्वेतवर्णचिह्नयुक्तः। बिम्बफलसदृशौष्ठः, ताम्रजिह्वाननः, दन्तशाखाभिः भूषितः। तम् दृष्ट्वा, सर्वे देवाः शिखरात् पलायितवन्तः। वज्रधरोऽग्रे शृङ्गस्य अग्रं गृहीत्वा, केशवः च तस्य मूलं गृहीतवान्। शक्रस्य हस्ते शृङ्गस्य अग्रः, मम मध्ये। एवं गृहीते शृङ्गे, मृगेश्वरः त्रिधा विभक्तः।