स तु तदानीं समाकुलचित्तः सञ्जातः, तान् समागतान् सुरगणान् ससर्पदण्डान् च सहस्रशः प्रणम्य, शीघ्रमेव पाद्य-अर्घ्य-आसनादिभिः सत्कारं कृत्वा, स्वागतम् अकारोत्। तत्र आदित्याः, वसवः, रुद्राः, मरुतः, अश्विनौ, विश्वावसुः, हाहाः, हूहूः, नारदः, तुम्बुरुः, वासुकिः च अन्ये च महाबलिनः नागराजाः, यक्षाः, विद्याधराः, ग्रहाः, समुद्राः, पर्वताः च — एते सर्वे हर्षपूर्णहृदयाः तं मुनिं समभ्यनन्दन्, आशीर्वचनानि च ददुः— "भगवान् पशुपतिः सदा त्वया तुष्टोऽस्तु, विप्रश्रेष्ठ।" "सर्वत्र तव गमनं विघ्नरहितं भवतु, निष्पाप।" "स बलवान् त्वं रोगरहितः, अमृतः, सुखी च भविष्यसि।" एवं सुरैः सम्बोधितः नन्दी तान् प्रत्युवाच— "यद् युष्माभिः प्रियतमं, देवश्रेष्ठाः, तदहम्। भवद्भिः कृतानुग्रहः, अहं सदा सेवायोग्यः। आज्ञापयत, अहं कृतज्ञः, तस्मात् भो देवश्रेष्ठाः।" तदा शक्रः उवाच— "सर्वे वयं, मुनिवर, देवाधिदेवस्य महात्मनः साक्षात् दर्शनं कर्तुम् इच्छामः।" "अचलः, उग्रः, शुभः, साक्षात् शर्वः स एव, मुनिवर।" "शिघ्रं तद् स्थानं कथय, महामुने।" एवं शक्रेण पृष्टः, नन्दी स्मरन् पशुपतिं प्रत्युवाच— "देवेश, स्वर्गनाथ, यथावत् सत्यम् उक्तुं त्वमेव अर्हसि श्रोतुम्। अत्रैव मुञ्जवटपर्वते मया धृतात्मना पशुपतिः पूजितः, स तुष्टः सन् इतः प्रतस्थे; अहं तस्य गतिं ज्ञातुं भीतः। अतः, भगवन्, वयं सम्यग् भगवन्तं पशुपतिं अन्वेष्यामः।" एवमेतत् नन्दिकेश्वरवरदप्रदानं नाम चतुर्दशोऽध्यायः श्रीवराहपुराणे, गोकरणमाहात्म्ये समाप्तः। अथ गोकरणेश्वरजलेश्वरयोर्माहात्म्यं प्रवक्ष्ये। तदा शक्रः सर्वैः सुरसमूहैः सह तत्रैव समागच्छत्। ततः सर्वे देवाः महाशिलासमूहात् उत्थाय, दिवं, ब्रह्मलोकं, नागलोकं च सर्वाणि लोकानि अन्वेषयामासुः। क्लान्ताः च तैः पुनः तद् स्थानं न प्राप्तम्। देवाः गिरिप्रदेशान् वनानि च अन्वेषयन्तः, विस्तीर्णेषु काननेषु, सर्वेषु च विहारस्थलेषु विचरन्तः, शम्भोः किंचित् चिह्नं न दृष्टवन्तः। शंकरं तत्र न दृष्ट्वा, भयेन हृदयानि तेषां व्यापन्नि। अमराः सर्वे एकत्र समागत्य, मय्येव शरणं जग्मुः। मया एकमेव उपायं दृष्टम्—वैराभरणधारणपूर्वकं ध्यानं कर्तव्यम्। त्रिषु लोकेषु सम्यगन्वेषणं कृतम्, केवलं पृथिव्यां श्लेष्मातकवनप्रदेशं विना। तस्मात्, देवश्रेष्ठाः, तत्र गच्छाम। ततः क्षणेन तत्र विमानैः शीघ्रगामिभिः समागताः। तत्र देवाः रमणीयानि शुद्धानि स्थलानि दृष्टवन्तः—तापोवनप्रदेशेषु, गिरिगुहासु च। ततोऽग्रेन्द्रेण सह प्रविश्य, पर्वतानां गुहासु, वृक्षाणां च छायासु प्रविशन्तः, देवाः कानिचन वनप्रदेशं प्रविशन्तः, दीप्तिमन्तः सञ्जग्मुः। गिरिनद्याः शुक्लवालुकायाम्, हंसमल्लिकाचन्द्रप्रभैः समप्रभां दृष्टवन्तः। तत्र तत्र मुक्ताप्रभाभिः चूर्णितवालुकाभिः शोभितम्। तत्र मां दृष्ट्वा, सर्वे देवाः प्राज्ञाः मां शीघ्रं प्रेरयामासुः।