त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः प्राज्ञः नहुषः अनिद्रपतिः नाम्ना बभूव। सः शतशिराः, नानारूपधारी, बहुशिखरगिरिसदृशः आसीत्। तत्र विनता, नागराजः, कंबलः च अश्वतरः च, कर्कोटकः धनञ्जयः च, नागेश्वराः तत्र सन्निहिताः। दिवसाः, रात्रयः, पक्षौ, मासाः, संवत्सराः च तत्र समुपस्थिताः। ततः सर्वे देवाः, यक्षाः, सिद्धाः च समागत्य, दिव्ये देवसभायाम्, गिरिश्रृङ्गस्यैव शिखरे, समवेशयन्। तत्र देवगन्धर्वाः गीतानि गायन्तः, अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः, सुरभयः सुखस्पर्शाः वाताः प्रवहन्ति स्म। सः नहुषः, इन्द्रेण अन्यैः च देवैः सह, तदानीं प्रमुदितः, तान् सर्वान् प्रणम्य, पाद्य-अर्घ्य-आसनैः सत्कारं चकार। आदित्या वसवः रुद्राः मरुतः अश्विनौ च, विश्वावसु, हाहा, हूहू, नारदः, तुम्बुरुः, वासुकिः अन्ये च बलिनः नागराजानः, यक्षाः, विद्याधराः, ग्रहाः, समुद्राः, पर्वताः च—सर्वे हर्षेण तम् अनुगृह्णन्। ते तं आशीर्भिः अभ्यनन्दन्—"भगवतः पशुपतेः सदा तव प्रसादः अस्तु, मुनिश्रेष्ठ। त्वदीयं सर्वत्र गमनं विघ्नरहितं भवतु, पापरहित। महाबलवान् त्वं रोगरहितः, अमृतः, सुखी च भविष्यसि।" इत्येवं देवैः उक्तः, नन्दिः तान् पुनरुवाच—"यद् युष्माभ्यं प्रियं, देवश्रेष्ठाः, तद् कार्यं मया। भवद्भिः अनुगृहीतः अहम्, सदा सेव्योऽहम्। आज्ञापयत, यतोऽहं नियुक्तः।" शक्रः उवाच—"सर्वे वयं, महर्षे, देवाधिदेवस्य महात्मनः, स्थाणोः, उग्रस्य, शिवस्य साक्षात् दर्शनं कर्तुम् इच्छामः। तत् स्थानं शीघ्रं वद।" तदा नन्दिः, पशुपतिं स्मरन्, शक्रं प्रत्युवाच—"देवाधिदेव, स्वर्गनाथ, सत्यम् एव शृणु। अत्रैव मुञ्जवटगिरौ, यदा अहं स्थिरं तम् उपासे, तदा तेन तुष्टेन, सः अत्रतः निर्गतः। तस्य गन्तव्यं न वेद्मि, तस्मात् भयम् मम। वयं यत्नेन तं भगवन्तं शोधयाम।" एवं द्विशतचतुर्दशोऽध्यायः, "नन्दिकेश्वरवरदानप्रदानाख्यः", श्रीवराहपुराणे, गोकरणमाहात्म्ये समाप्तः। अथ गोकर्णेश्वरस्य जलेश्वरस्य च माहात्म्यकथनम् आरभ्यते। ततः शक्रः सर्वैः देवगणैः सह तत्र समवेत्य, ते सर्वे महाशिलासमूहात् उत्थाय, स्वर्लोकं, ब्रह्मलोकं, नागलोकं च सर्वत्र विचिन्वन्। क्लान्ताः च तद्गिरिं पुनः न दृष्टवन्तः। तं देवम् अन्विष्य, पर्वतान्, वनानि, विपुलानि उपवनानि सर्वत्र विचिन्वन्। किंचित् अपि शम्भोः चिन्हम् न प्राप्नुवन्। तत्र शिवं न दृष्ट्वा, भयेन हृदयानि तेषां प्रविविशुः। अमराः सर्वे मिलित्वा, मयि एव शरणं जग्मुः। अहम् एकं उपायं दृष्टवान्—ध्यानम् एव, वैराभरणेन भूषितम्। त्रिलोकीं सम्यग् अन्वेष्य, पृथिव्यां श्लेष्मातकवनप्रदेशं विना अन्यत्र सर्वत्र अन्वेषणम् अकुर्वन्।