एवं स महान् उत्साहः तस्य, तेजसा बलसमन्वितः, दृष्टः। यावत्सः स भगवान् स्वबलसम्पन्नः दिवि विचरति, तावत्सर्वे देवाः मया सह तत्र स्थिताः। तत्र सृष्टिकर्ता भगवाँश्च विष्णुः, त्रैलोक्यनाथः प्रभुः, तेन कर्मणा देवर्षयः तम् ईश्वरं दृष्टवन्तः। स तदा यत्र नन्दिः तिष्ठति, तत्र देवसमः गतः। अद्य मम जन्म सफलं, मम चेष्टा फलप्रदा जाता, यतः अहं हरिं देवेशं, लोकानां गुरुम् अपश्यं। तत्र हरः पापहारकः, प्रसन्नः शान्तचित्तः मयि बभूव। एषा मम परमा कृपा, अद्य अहं नूनं विशुद्धः। स च मम हितं सत्यं चोक्तवान्, न तु अन्यथा। अतः परमेश्वरेण अहं परमं तुष्टः संमानितश्च, तं वरदं भगवन्तं द्रक्ष्यामः। तव तपसा तुष्टः सः साक्षात् प्रकटितः। कुत्र तं भगवन्तं कपालिनं द्रक्ष्यामः? स देवो मम कृपां कृत्वा तत्रैव अन्तर्धानं गतः। न जानामि स देवः कुत्र अस्ति, वा कुत्र वसति, स एव अन्वेष्यः। किं कारणं येन देवः नन्दये प्रभोः विषये उक्तवान्? ब्रूहि मे देवेश, किं त्रिशूलधारिणः किञ्चित् रहस्यं अस्ति? किं तेन महेशेन उक्तं यत् मम न वक्तव्यम्? किं महादेवेन नन्दये उक्तम्? तद् मत्तः शृणु—पृथिव्याम् एकं देशं, गिरिप्रदेशेषु पुण्यं देशं अस्ति। हिमालयस्य पार्श्वे तु पुण्यं तपोवनसंयुतम्। तत्र स मया अनुगृहीतः, तस्य तपसा पापं दग्धम्। तद् देशः तस्य नाम्ना दिव्यः, दीर्घतपसाम् वासभूमिः। तत्र मृगरूपेण विचरन् अहं देवैः दृष्टः। एतद् देवगणाय वा अप्सरसां मध्ये न प्रकाशयेत्। सर्वतः दिशः प्रकाशयन्, देवैः परिवृतः। इन्द्रः मरुद्गणैः सहितः कामगं रथमारुह्य गतः। वरुणः वरदः जलचराधिपः स्वपार्षदैः समागतः। स कनकपिङ्गलप्रभः, रत्नैः भूषितः, सह शतसहस्रैः विमानैः, यक्षराक्षसैः परिवृतः आगतः। स धर्मात्मभिः सहितः वैवस्वतसदृशः प्रस्थितः। अग्निसमप्रभैर्विमानैः, दिवः पर्वतं प्रति अवतीर्णाः। अश्विनौ अपि दिव्यौ तौ मौञ्जवत्पर्वतं गतौ। शीघ्रं गत्वा ऐरावतमार्गं व्याप्य आगतौ। तौ तं श्रेष्ठं पर्वतं प्राप्तवन्तौ, शतशिखिकूजनिर्ह्रादितम्। तथा हाहा हूहू च, सर्वे च गन्धर्वश्रेष्ठाः आगताः। अनिलः, अनलः, धर्मः, सत्यः, अपरः च ध्रुवः आगताः। सर्वे च महात्मानः गुह्यकाः तत्र समागच्छन्। उर्वशी, मेनका, रम्भा, पञ्चस्या नाम्ना अपराऽपि तत्र आसीत्। पुलस्त्यः, अत्रिः, मरीचिः, वसिष्ठः, भृगुः च आगताः। भारद्वाजः, अग्निवेश्यः, वृद्धः पराशरः च आगताः। मरीचिः, जमदग्निः, भार्गवः, च्यवनः च आगताः। शतद्रूः, विपाशा, उत्तमा गण्डकी च नद्यः आगताः। गोदावरी, वेणी, तापी च नद्यः श्रेष्ठाः तत्र आसन्। एवं सर्वे देवाः, महर्षयः, नद्यः च, दिव्यं पर्वतं प्रति समागताः, भगवतः दर्शनार्थम्।