अद्य तु, ब्रह्मणानेतैः सर्वैः देवैः सह अहम् त्वया सहास्मि। द्विजश्रेष्ठ! सर्वेषां तेषां चित्तमपि अहं जानामि। एवं गोकार्णेश्वरमहात्म्ये अध्यायद्विशतत्रयोदशः समाप्तः। पुनः गोकार्णस्य माहात्म्यं तथा नन्दिकेश्वरस्य वरप्रदानं कथ्यते। तदा तस्मिन्नेव जन्मनि प्रजापतिः भगवान् अदृश्यः अभवत्। स तत्र चतुर्भुजः त्रिनयनः दिव्यरूपधारी स्थितः। त्रीणि शस्त्राणि—त्रिशूलं, गदां, दण्डं, पिनाकं च धारयन्, मुञ्जसूत्रेण बध्नन्, स स्थितवान्। स पादं प्रक्षिप्य तं द्विजं आह्वयन्निव तस्थौ। तम् दृष्ट्वा दिवि विहरन्तः सर्वे देवाः सशङ्काः अभवन्। एतत् श्रुत्वा सहस्राक्षः सर्वे च दिविस्थाः देवाः ऊचुः—“एष महेश्वरात्, उमाप्रियात्, वरं लब्ध्वा, एतादृशं तेजः बलं च प्राप्य, अतिवीर्यवान् जातः। यावत् एष स्वेन वीर्येण दिवि विचरति, तावत् अस्य प्रभुत्वं महदस्ति।” एवं उक्त्वा ते उत्तमदेवाः मया सह तत्र स्थिताः। सृष्टिकर्ता ब्रह्मा, श्रीविष्णुः, ईश्वरः, त्रैलोक्यनाथः अपि तत्र सन्निधिम् अगच्छन्। तेन कर्मणा देवाः मुनयश्च तम् अपश्यन्। स नन्दिस्थानम् अगच्छत्, यत्र नन्दिः देववत् तिष्ठति। अहो, अद्य मम जीवितं सफलम्, मम प्रयासः फलितः। यतः अहं हरिं, देवेशं, लोकगुरुं दृष्टवान्। तथा हरः, पापहरः, मयि प्रसन्नश्च शान्तश्च अभवत्। एष मम परं सौभाग्यम्, अद्य अहं शुद्धः अभवम्। स मम हितं सत्यं च प्रोक्तवान्, अन्यथा न। अतः अहं परमेणेश्वरेण अतिप्रीतः, मानितश्च। वयं तं वरदं भगवन्तं, वरप्रदं पश्येम। तव तपसा तेन तुष्टः साक्षात् प्रकटितः। कुत्र तं देवम्, कपालिनं भगवन्तं, पश्येम? स मयि कृपां कृत्वा तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। नाहं जानामि—कुत्र देवः स्थितः, वा कुत्र वसति? सः अन्विष्यः। किमर्थं देवः नन्दये ईश्वरस्य विषये उक्तवान्? ब्रूहि, देवेश, किं त्रिशूलधारिणः रहस्यं अस्ति? किं महेश्वरः नन्दये उक्तवान्, यन्न मम पुरातनस्य वक्तव्यम्? यद् महादेवः नन्दये उक्तवान्, तत् मत्तः शृणु। पृथिव्यां कश्चन देशः अस्ति, पर्वतसङ्घेषु पुण्यः। हिमालयस्य पार्श्वे, पुण्यः, तपोवनसमूहैः युक्तः। स मया अनुग्राह्यः, तेन तपसा पापक्षयः कृतः। स देशः तस्य नाम्ना दिव्यः, दीर्घतपस्विभिः सेवितः। तत्र मृगरूपेण विचरन् अहं देवैः दृष्टः। एतत् त्वं न देवेभ्यः, नाप्सरसोभ्यः कथयेत्। सर्वदिक्प्रकाशः, देवेभिः परिवृतः। इन्द्रः मरुद्गणैः सह कामरथेन आरूढः। वरुणः वरदः, जलचराधिपः, स्वपार्षदैः सहितः आगतः। स कनकपिङ्गलवर्णः, मणिभूषितः, तेजसा दीप्तिमान्। स यक्षराक्षसैः सह, शतसहस्रैः विमानैः आगतः। स धर्मिष्ठैः परिवृतः, वैवस्वतसदृशः अग्रे गतः। त एव विमानैः ज्वलद्भिः अग्निसदृशैः गगनात् पर्वतम् अवतीर्णाः। तत्रैव दिव्यौ अश्विनौ अपि महापर्वतम् मौञ्जवन्तम् आगतौ। शीघ्रं तौ एरावतमार्गं आवृत्य समुपेतौ।