देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, नागाः—एते सर्वे न शक्नुवन्ति तव प्रभावं प्राप्नुयुः। यदा त्वं सन्तुष्टोऽसि, तदा अहं अपि सन्तुष्टः भवामि; यदा त्वं कुपितोऽसि, तदा अहं अपि कुपितः। एवं, उमापतिः प्रभुः तस्मै वरान् दत्त्वा स्वयं प्रसन्नः अभवत्। जानिहि, ये सर्वे देवाः आगताः, मरुत्गणैः सह, ते अत्र उपस्थिताः। यः वरः मया तुभ्यं उक्तः, प्रियः, सः तव सिद्धः भवतु। नारायणं अग्रे कृत्वा, इन्द्रः मरुत्गणैः सह, तथा यक्षगणाः, विद्याधराः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नागाः—एते सर्वे तव समृद्धिं ज्ञात्वा तीव्रया स्पर्धया पीडिताः। ये वरप्रार्थिनः सन्ति, ते सदा अत्र साधनाय इच्छन्ति। यावत् ते आगच्छन्ति, तावत् मर्त्याः मां न पश्यन्ति। अद्य तु ब्रह्मणा अग्रे कृत्वा सर्वे देवाः मम द्वारा तव सह उपस्थिताः। द्विजश्रेष्ठ, अहं सर्वेषां अभिप्रायं जानामि। इति गोकर्णेश्वरस्य माहात्म्ये वराहपुराणे द्विशतत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः गोकर्णस्य माहात्म्यं तथा नन्दीकेश्वरस्य वरप्रदानं कथ्यते। तदा तत्र सत्त्वधिपः अदृश्यः अभवत्। सः चतुर्भुजः त्रिनेत्रः दिव्यरूपधारी तत्र स्थितः। त्रिशूलं गदां दण्डं पिनाकं च धारयन्, मुञ्जकौशेना वेष्टितः, सः पदं प्रत्याहृत्य तत्र द्विजं आह्वयन् स्थितः। तं दृष्ट्वा सर्वे दिव्याः व्योमचारीणः सन्दिग्धाः अभवन्। तत् श्रुत्वा सहस्राक्षः अन्ये च दिविस्थाः—"सः महेश्वरात् वरं प्राप्तः, उमाप्रियः। अस्य उत्साहः महान्, तेजसा बलिना च युक्तः। यावत् सः स्वर्गे एवं शक्त्या सञ्चरति, एषः प्रभुः..." इति उक्त्वा ते उत्तमाः देवाः मया सह तत्र स्थिताः। सृष्टिकर्ता, श्रीविष्णुः, प्रभुः, त्रैलोक्यनाथः—तेन कर्मणा देवाः ऋषयः च तं पश्यन्ति। सः नन्दिस्थानं गच्छितवान्, यथा देवः; अद्य मम जीवनं सफलं, यत्नः फलितः। हरिं देवेशं, लोकगुरुं दृष्ट्वा, तथा हरः पापहरः मम प्रसन्नः शान्तः च अभवत्। एषः मम परमः अनुग्रहः, अधुना हि अहं शुद्धः अभवम्। सः सत्यं हितं च मम उक्तवान्, न ततोऽन्यथा। अतः अहं परमसन्तुष्टः सम्मानितः च परमेश्वरेण; वरदं देवम्, अनुग्रहदायकं पश्यामः। तव तपसा सः तुष्टः साक्षात् तव पुरतः प्रकटितः। कुत्र तं देवम्, श्रीकपालिनं पश्येम? सः मम अनुग्रहं कृत्वा तत्रैव अदृश्यः अभवत्। न जानामि कुत्र देवः अस्ति, वा कुत्र स्थितः; सः अन्वेष्यः। किमर्थं देवः नन्द्यर्थं प्रभोः उक्तवान्? वद, देवेश, किं त्रिशूलिनः गूढं अस्ति? किं महादेवः उक्तवान् यत् मम न वक्तव्यम्? किं महादेवः नन्द्ये उक्तवान्? शृणु मम वचनम्—पृथिव्यां एकं क्षेत्रं अस्ति, पर्वतस्य मध्ये पवित्रं। हिमालयस्य पार्श्वे, पुण्यं तपोवनसमूहैः पूर्णम्। सः तु मया अनुगृहीतः, तपसा पापं दग्ध्वा। तद् स्थलं तस्य नाम्ना दिव्यं, दीर्घतपसां वासस्थानम्। तत्र, मृगरूपेण विचरन्, अहं देवैः दृष्टः।