भगवान् उमापतिः तस्मै द्विजश्रेष्ठाय स्नेहपूर्वकं वरान् ददौ। स इदं शरीरं धारयन् जरामरणयोः मुक्तः भविष्यसि, इति तं प्रहृष्टमनाः प्राह। मम गणानां त्वं प्रमुखो भविष्यसि, द्विजश्रेष्ठ, इति च तस्य महिमानं संप्रकाशयन् उक्तवान्। अष्टविधां सिद्धिं ऐश्वर्यं च त्वं प्राप्तवानसि, तपोधन, इति सन्तुष्टेन मनसा तं प्रोषितवान्। अद्य प्रभृति सर्वेषु दैवीषु कार्येषु त्वं देवेषु श्रेष्ठतमो भविष्यसि। सर्वभूतानि सर्वत्र त्वामेव पूजयिष्यन्ति, इति स भगवान् अवदत्। त्वं सदा वरदः भविष्यसि, कामान् याचमानान् दातासि, जगतः धारकश्च। यः त्वां द्वेष्टि, स मामपि द्वेष्टि; यः त्वां अनुगच्छति, स मामपि अनुगच्छति, इति स्नेहेन उक्तवान्। दक्षिणद्वारे सदा स्थितव्यं, गणाधिप, इति तं नियुक्तवान्। अद्य प्रभृति त्वं सर्वदा द्वारपालः भविष्यसि, देवराजश्रेष्ठ। न वज्रेण, न दण्डेन, न चक्रेण, न वह्निना— न देवाः, न दानवाः, न गन्धर्वाः, न यक्षराक्षसाः, न च सर्पाः— त्वां बाधितुं शक्नुवन्ति। यदा त्वं तुष्टोऽसि, तदा अहम् अपि तुष्टोऽस्मि; यदा त्वं कुपितोऽसि, तदा अहम् अपि कुपितोऽस्मि। एवं स उमापतिः प्रसन्नः सन् तस्मै वरान् दत्त्वा स्वयं तुष्टः अभवत्। एते सर्वे देवाः, मरुद्गणैः सहिताः, अत्र आगताः, इति विद्धि। यान्यहं वराणि तुभ्यं प्रदत्तवान्, तानि सर्वाणि सन्तु, प्रिये। नारायणपूर्वकाः, इन्द्रमरुद्गणैः सहिता ये देवाः, यक्षविद्याधरसिद्धगन्धर्वनागगणाश्च, सर्वे तव ऐश्वर्यसिद्धिं दृष्ट्वा तीव्रेण स्पर्धया पीडिताः। ये वरकामिनः सदा अत्र वरप्राप्त्यर्थं चेष्टन्ति। यावत् ते आगच्छन्ति, तावद् मर्त्याः मां न पश्यन्ति। अद्य तु ब्रह्मणा मुख्या ये सर्वे देवाः, ते त्वया सह मम कृपया सन्ति। द्विजश्रेष्ठ, अहं सर्वेषां भावं जानामि। एवं गोर्णेश्वरस्य महिम्नि, वराहपुराणे, द्विशतत्रयोत्तरदशाधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः गोर्णमहात्म्यं नन्दीकेश्वरप्रसादप्रदानं च कथ्यते। तदा तस्मिन्सत्त्वे, प्रजापतिः स्वयम् अदृश्योऽभूत्। स चतुर्भुजः त्रिनयनः दिव्यरूपधारी तत्र स्थितवान्। त्रीणि आयुधानि—त्रिशूलं, गदां, दण्डं, पिनाकं च—गृह्णन्, मुञ्जमेखलां धारयन्, पादं प्रलम्ब्य तिष्ठन्, स द्विजः आहूतः इवाभवत्। तं दृष्ट्वा दिव्यगगनचराः सर्वे देवाः भीताः अभवन्। इदं श्रुत्वा सहस्राक्षः अन्ये च सर्वे सुरासदस्यानि चकम्पिरे। ‘एषः महेश्वराद् वरं लब्ध्वा, उमाप्रियात्, एवं महोत्साहवान्, तेजस्वी, बलसम्पन्नश्च। यावत् सः स्वेन वीर्येण स्वर्गे विचरति, तावत् अयं देवाधिपः महत्तमः’ इति उक्त्वा, ते देवाः मया सह तत्र स्थितवन्तः। सृष्टिकर्ता ब्रह्मा, श्रीविष्णुः, ईश्वरः, त्रैलोक्यनाथः, तेन कर्मणा देवाः ऋषयश्च तं दृष्टवन्तः। स नन्दिस्थानं यत्र देववत् नन्दी तिष्ठति, तत्र गतः। अद्य मम जीवितं सफलम्, मम यत्नः फलितः। यतः अहं हरिं, देवानां प्रभुं, सर्वलोकगुरुम्, दृष्टवान्। तथा हरः, पापहारः, मयि प्रसन्नः शान्तः च अभवत्। एषा मम परमं कृपा, अद्य अहं शुद्धः अभवम्। स यत् सत्यं हितं च मम उक्तवान्, तदन्यथा न कदापि।