वराहपुराणम्

सर्वभूतहृदयनिवासिनं त्वां प्रति, अहं भक्तिं सम्यगिच्छामि। कोटिरुद्रमन्त्रजपेन च भक्त्या पूजनं कृत्वा, स स्नेहस्मितेन मधुरवचोभिः तमुवाच। शुद्धेन चेतसा त्वया भक्त्या पूजितोऽहमस्मि। न खलु मम पादार्चननिष्ठा त्वत्तः निवर्तते, हे वत्स। महर्षे, सहस्रवर्षपर्यन्तमत्यन्ततपः कृतं त्वया। अतीव दुष्करं अद्भुतं कर्म त्वया साधितम्। सर्वे देवाः सहेन्द्रैः त्वां द्रष्टुमागमिष्यन्ति। दिव्यतेजस्वरूपधारी, दिव्याभरणभूषितः, स भगवान् स्वमूर्तिं धारयन्, त्रिनेत्रः सर्वगुणोत्तमः, स्वशक्तियुतः सञ्जज्ञे। अस्मिन्नेव देहे त्वं जरामरणविजितो भविष्यसि। मम गणेषु त्वं श्रेष्ठो भविष्यसि, द्विजोत्तम। अष्टसिद्ध्यैश्वर्यं त्वया लब्धं, तपस्विन्। अद्यप्रभृति सर्वेषु दिव्यकर्मसु त्वं देवेषु प्रमुखो भविष्यसि। सर्वे जनाः सर्वत्र त्वामेव पूजयिष्यन्ति। वरदः त्वं सदा भविष्यसि, लोकपालकः च। यो त्वां द्वेष्टि, स मां द्वेष्टि; यस्त्वां अनुयाति, स मामनुगच्छति। दक्षिणद्वारे सदा स्थितव्यं, गणनाथ। अद्यप्रभृति त्वं सर्वदा द्वारपालो भविष्यसि, सुरश्रेष्ठ। न वज्रेण, न दण्डेन, न चक्रेण, न वह्निना—देवा दानवा गन्धर्वा यक्षराक्षसानगराजाः त्वां न बाधिष्यन्ते। त्वयि प्रसन्नेऽहं प्रसन्नः, त्वयि कोपिते अहं कोपितः। एवं वरान्दत्वा प्रसन्नो भगवान् उमापतिः स्वयमेव तत्र स्थितः। सर्वे ये देवाः समागताः, मरुद्गणैः सहिताः, तेऽत्र सन्ति इति विद्धि। यद्वरं मया ते प्रदत्तं, तदस्तु। नारायणपुरोगमाः, इन्द्रमरुद्गणैः सहिताः, यक्षविद्याधरसिद्धगन्धर्वनागसमूहाः, ते सर्वे तव समृद्धिं ज्ञात्वा तीव्रेण स्पर्धया पीड्यन्ते। य इच्छन्ति वरान्, ते सदा अत्रैव साधनाय स्पृहयन्ति। यावत् ते आगच्छन्ति, तावत् मर्त्याः मां न पश्यन्ति। अद्य तु ब्रह्मपुरोगमाः सर्वे देवाः त्वया सह मया सन्ति। द्विजश्रेष्ठ, सर्वेषां भावं वेद्मि। एवं गोकार्णेश्वरमाहात्म्ये त्रयोदशाधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः, गोकार्णमाहात्म्ये नन्दिकेश्वरवरदानकथनं प्रवर्तते। तदा तस्मिन्सत्त्वे, प्रजापतिः अन्तर्धानं गतः। स चतुर्भुजः त्रिनेत्रः दिव्यरूपधारी तत्र स्थितः। त्रिशूलमुद्गरदण्डपिनाकधरः, मुञ्जसूत्रधरः, पादमाकृष्य तिष्ठन्, तम् द्विजं आह्वयन्निव स्थितः। तम् दृष्ट्वा सर्वे दिव्याः खेचराः सशङ्काः अभवन्। इति श्रुत्वा सहस्राक्षः सर्वे च दिविसदः, "अयं महेश्वरवरप्राप्तः, उमाप्रियः" इति मन्यन्ते।