सदा परमात्मने, भक्तजनानां प्रियतमाय, नमः। तत्र स ब्राह्मणः, शिरः नमयन्, पुनः पुनः भगवतः पूजनं कृतवान्। तदा प्रसन्नः श्रीशङ्करः तं ब्राह्मणं सम्बोधितवान्। वरदः भगवान् तं ऋषिं साक्षात् इदं उवाच— "सौम्य, ये वरा दुर्लभाः अपि, सर्वान् ते ददामि। ब्रह्मपदं वा, लोकपालत्वं वा, मोक्षः अपि—यत् इच्छसि, द्विजश्रेष्ठ, शीघ्रं वद।" तदा अन्तरस्मात् हर्षेण, स वरदं प्रभुं उवाच— "वरद, न ब्रह्मपदं इच्छामि, न लोकपालत्वं, न मोक्षं। देवदेव, शङ्कर, यथा त्वं प्रसन्नः, तव भक्तिरेव इच्छामि। देव, त्वया अवश्यं अनुग्रहितव्यः, देवश्रेष्ठ। तव भक्तिं इच्छामि, सर्वभूतहृदयं तव।" रुद्रमन्त्रकोटिजपेन, भक्त्या च पूजया, स भक्तः तं पूजितवान्। तदा, भगवतः स्निग्धस्मितं, मधुरवचनं अभवत्— "शुद्धमना भक्त्या मया त्वया पूजितः। बाल, पादपूजाभक्तिः मम न विराजते। महर्षे, सहस्रवर्षपर्यन्तं तपः कृतवान्। अद्भुतं, अत्यदुष्करं कर्म कृतवान्। सर्वे देवाः, इन्द्रसहिताः, त्वां द्रष्टुं आगमिष्यन्ति।" स दिव्यतेजस्वी, दिव्याभरणैः भूषितः, दिव्यरूपधारी अभवत्। मम रूपं धारयन्, मम शक्त्या युक्तः, त्रिनेत्रः, सर्वगुणानां श्रेष्ठः। अस्मिन्नेव शरीरे, त्वं जरामृत्यूभ्यां विमुक्तः। गणानां मध्ये अग्रणी भविष्यसि, द्विजश्रेष्ठ। अष्टसिद्धिसम्पन्नः, ऐश्वर्यं प्राप्तवान्। अद्य आरभ्य, सर्वेषु दिव्यकर्मसु, देवेषु त्वं प्रमुखः भविष्यसि। सर्वभूतानि सर्वत्र त्वां पूजयिष्यन्ति। वरान् कामयमानानां दाता, जगतः धारकः सदा भविष्यसि। यः त्वां द्वेष्टि, स मां द्वेष्टि; यः त्वां अनुवर्तते, स मां अनुवर्तते। दक्षिणद्वारे सदा स्थितव्यं, गणाधिप। अद्य आरभ्य, सदा द्वारपालः भविष्यसि, देवश्रेष्ठ। वज्रेण, दण्डेन, चक्रेण, अग्निना—न शक्यः त्वं हन्तुं। देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, सर्पाः—न शक्याः त्वां बाधितुम्। त्वं यदा तुष्टः, अहं तुष्टः; त्वं यदा क्रुद्धः, अहं क्रुद्धः। एवं, वरान् दत्त्वा, उमापतिः स्वयम् प्रसन्नः अभवत्। सर्वे देवाः, मरुत्समूहसहिताः, आगताः इति विद्धि। यः वरः मया तुभ्यं उक्तः, स सर्वः सम्पद्यताम्। नारायणप्रधानाः, इन्द्रसहिताः, मरुत्समूहसहिताः, यक्षगणाः, विद्याधराः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, नागाः—ते तव ऐश्वर्यसिद्धिं ज्ञात्वा, तीव्रमत्सरपीडिताः अभवन्। सदा वरकामिनः, अत्र साधनाय इच्छन्ति। अत्र आगम्य पर्यन्तं, मर्त्याः मां न पश्यन्ति।