वराहपुराणम्

स ब्रह्मर्षिः तपसा संनद्धः परमं तेजः समारुह्य, सहस्रसूर्यसमप्रभं दिव्यं रूपं ददर्श। स रूपं ज्वलदग्निशिखासमावृतं, अनन्तशक्तिसम्पन्नं, सहस्ररश्मिभिः दीप्तिमन्तं बभौ। तस्य जटाजूटं सुशोभितं, शशिशेखरमण्डितं, परमशोभायुक्तं च दृष्ट्वा स मुहूर्तमिव विस्मितः स्थितः। तद् रूपं सुन्दरं, विंशत्यङ्गुलपरिमाणमिव, शतशिरः शतपृष्ठं च, सर्वथा मनोहरमासीत्। स एव रूपी सर्वातिसूक्ष्मोऽपि सर्वतोऽतिशयनो महान् च बभूव। तं महेश्वरं दृष्ट्वा, स तपोधनः रोमाञ्चिताङ्गो हर्षविषण्णः प्रफुल्लितमानसः सञ्जातः। स सञ्जातप्रेम्णा, अञ्जलिं कृत्वा, शिरसा नमस्कृत्य, सनातनं ब्रह्म प्रणम्य स्तोतुं प्रवृत्तः। स जगद्धारिणं त्रिनेत्रं शंकरं शिवं च, नीलकण्ठं भीषणं कालत्रयातीतं च, गणाधिपं स्रष्टारं संहरणकर्तारं च, श्मशानवासिनं रुद्रं वरदं च, भक्तप्रियं परमात्मानं नित्यं नमस्कृत्य, पुनः पुनः प्रणमन्, परमं भक्तिभावं दर्शयन्, भगवन्तं शंकरं तुष्टाव। ततः स भगवाञ्शङ्करः प्रसन्नः स ब्राह्मणं वाक्यमभाषत— "वरदः अहं त्वां साक्षात् सम्भाषे, साधो! ये ये दुर्लभा अपि वराः, ते सर्वे तुभ्यं दत्ताः। ब्रह्मपदं वा, लोकपालत्वं वा, मोक्षः अपि— यद् यत् इच्छसि, शीघ्रं वद द्विजश्रेष्ठ।" स तपस्वी, अन्तरानन्दसमन्वितः, वरदं प्रभुं प्रत्युवाच— "वरद! न ब्रह्मपदं न लोकपालत्वं न मोक्षं चाहं कामये। देवेश, शंकर! यथा त्वं तुष्टः, तथा त्वयि भक्तिमेव कामये। भगवन्, त्वयि भक्तिर्मे सदा स्यान्मम, सर्वभूतहृदयस्थित त्वं हि। कोटिरुद्रजपैः, भक्त्या च पूजया त्वां समर्चितवानस्मि।" एवं स भक्तिमान् ब्राह्मणः याचमानः, भगवान् शङ्करः सस्मितं स्निग्धया गिरा तमुवाच— "शुद्धेन मनसा त्वया भक्त्या मम पूजनं कृतम्। वत्स! मम चरणार्चनभक्तिः मां कदापि न परित्यजति। महर्षे! सहस्रवर्षपर्यन्तं त्वया महान् तपः कृतः। अशक्यं चित्रं च कृतं त्वया। सर्वे देवाः सह इन्द्रेण त्वां द्रष्टुं आगमिष्यन्ति।" "त्वं दिव्यं तेजस्विनं रूपं धारयसि, दिव्याभरणभूषितम्। मदीयं रूपं धारयित्वा, मदीयतेजसा युतः, त्रिनेत्रः सर्वगुणाग्रणीः च भविष्यसि। अस्मिन्नेव शरीरे त्वं जरामरणवर्जितः स्याः। गणानां मध्ये त्वं प्रमुखः भविष्यसि, द्विजश्रेष्ठ! अष्टसिद्धिसमन्वितः, ऐश्वर्यसम्पन्नः अभूः। अद्य प्रभृति त्वं सर्वेषु दिव्यकृत्येषु देवानां श्रेष्ठः भविष्यसि। सर्वे प्राणिनः त्वामेव पूजयिष्यन्ति। त्वं सदा वरदः लोकधारकश्च भविष्यसि। यस्त्वां द्वेष्टि, स मां द्वेष्टि; यस्त्वां अनुयाति, स मां अनुयाति। त्वं सदा दक्षिणद्वारपालः स्याः, गणाधिपते! अद्यप्रभृति सदा द्वारपालोऽसि, सुरश्रेष्ठ! न वज्रेण, न दण्डेन, न चक्रेण, न वह्निना—" एवं भगवतः वचः श्रुत्वा, स ब्रह्मर्षिः अनन्तं वरानुग्रहं प्राप्य, परमं भक्तिसम्पन्नः, भगवतः श्रीशङ्करस्य अनुग्रहेण, सर्वेषां देवतानां मध्ये पूज्यतमः बभूव।