तत्र भगवān् भगवान् स्थाणुर् महादेवः वरदः सन्, भक्तवत्सलः तेजस्वी हिमालयकन्यया सह विराजमानः आसीत्। तं जन्मरहितं अक्षयं देवं सर्वे दिव्ययानयात्रिकाः समाश्रित्य उपसस्रुः। अन्ये देवगणाः अपि तत्र तं सेवितुम् अवतीर्य समुपेयुः। तस्मिन् काले कश्चन मुनिः शर्वस्य तुष्ट्यर्थं घोरं तपः समारब्धवान्। स उदङ्मुखः उद्दत्तबाहुः, जलवाय्वग्निपरायणः, निरालम्बः स्थित्वा, सर्वदा समये समये जपपुष्पार्चनं चकार। दृढनिश्चयः स महातपस्वी अतितीव्रं तपः कुर्वन् कृशः श्यामवर्णश्च अभवत्। तदा शङ्करः तेन संतुष्टः अभवत्। ततः प्रसन्नः भगवान् शङ्करः तमृषिं वाक्यम् अब्रवीत्— "पश्य मे रूपम्, यत् अदृष्टपूर्वं हे वत्स, त्वयि अहम् तुष्टः।" तद्रूपं सहस्रसूर्यप्रभं, ज्वलज्ज्वालावृतं, पराक्रमसम्पन्नं व्यराजत। तस्य जटाजूटं चन्द्रमण्डलशेखरं भूषितम्, रूपं च वितानमात्रं, शतशीर्षशतपोटं, अतीव सुन्दरम्। स रूपतः सूक्ष्मतरः स्थूलतरश्च आसीत्। तं महादेवं दृष्ट्वा स तपस्वी पुलकाङ्कितः प्रमोदितचित्तः अभवत्। स साष्टाङ्गप्रणिपातेन, अञ्जलिं कृत्वा, सनातनं ब्रह्म प्रणम्य स्तौति स्म। जगद्धारिणं त्रिनेत्रं शङ्करं शिवं नीलकण्ठं उग्रं भूतभविष्यद्वर्तमानस्वरूपं, गणपतिं सृष्टिकर्तारं संहरन्तं भीषणं, श्मशानवासीं रुद्रं वरदं च, परात्मानं भक्तप्रियं सदा नमस्कृत्य, भूयः भूयः प्रणम्य तम् ईश्वरं स तुष्ट्या पूजयामास। तदा प्रसन्नः भगवान् शङ्करः तं ब्राह्मणं वाक्यम् अब्रवीत्— "वरदः अहम्, हे मुनिवर! यानि किञ्चिद् दुर्लभानि अपि वराणि, तानि सर्वाणि ते ददामि। ब्रह्मपदं वा लोकपालत्वं वा मोक्षं वा, यत् इच्छसि तत् शीघ्रं वद।" स मुनिः हर्षपूर्णहृदयः, वरदं प्रभुं प्राञ्जलिः उवाच— "न ब्रह्मपदं न लोकपालत्वं न मोक्षं कामये। हे शङ्कर, यथा त्वम् तुष्टः, तथैव त्वयि भक्तिं लभेयम्। त्वं हि सर्वभूतहृदयवासी, तस्मात् त्वयि भक्तिं इच्छामि।" "रुद्रजपकोटिभिः च भक्त्या पूजनस्य च द्वारा, त्वां सम्यगर्चितवानस्मि।" भगवान् शङ्करः सस्मितं सौम्यवचः तम् उवाच— "शुद्धेन मनसा त्वया भक्त्या मम पूजनं कृतम्। मम पादार्चननिष्ठा कदापि मां न परित्यजति। हे महर्षे, सहस्रसंवत्सरं घोरं तपः कृतम्। अतिदुर्लभं अद्भुतं कर्म त्वया साधितम्। सर्वे देवाः सह इन्द्रेण त्वां द्रष्टुम् आगमिष्यन्ति।" तदा स मुनिः दिव्यं तेजस्विनं रूपं, दिव्याभरणैः भूषितं, त्रिनेत्रं सर्वगुणोत्तमं, स्वयं शङ्कररूपं प्राप्नोत्।