तत्र पर्वते सुन्दरस्थले केतकीकुन्दपुष्पसमूहाः प्रस्फुरन्ति स्म। तत्र प्रवाहशुद्धजलम् इन्द्रनीलविभक्तसमानम्, निर्मलम्, प्रसारितम् अस्ति। जलस्य प्रभा इन्द्रधनुषः सौन्दर्यं स्मारयन्ती, कुबेरस्य प्रासादस्य दीप्तिम् इव प्रकाशमाना। तत्र दिव्ययुगलाः क्रीडन्ति, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति च। कल्हारपुष्पैः शोभितम्, हंसबकसञ्चार्यं, गजगणैः परिवृतम्, मृगपक्षिसम्पूर्णं च तद्वनम्। गुहासु किंनरगीतैः अन्यैः प्राणिनां निनादैः च प्रतिध्वनितम्। जलधाराः प्रवहन्ति, सहस्रदीप्तिसंयुक्ताः, तत्र स्फुरन्ति। सर्वकालसुन्दरं पुष्पसमूहैः विभूषितं तद्वनवाटिकम्। तस्मिन रम्ये, दिव्ये, योग्ये पर्वते, भगवान् स्थाणुः महादेवः वरदः, भक्तवत्सलः, हिमालयराजकन्यया सह तेजस्वी विराजते स्म। तत्र दिव्ययानयात्रिकाः सर्वे तं अजम् अव्ययम् देवम् उपगच्छन्ति। अन्ये देवगणाः अपि तं सेवितुम अवतरन्ति। तं शर्वं तुष्टुम् इच्छन् तपस्वी कठोरतपः आस्थाय, बाहून्नित्यम् उद्धृत्य, निर्भरः, जलवायुः अग्निना जीवितः, सदा समये पुष्पार्पणं जपं च संपादयति। दृढनियमः सः मुनिः तीव्रतपसा युक्तः। तस्य कायः कृशः, वर्णः कृष्णः अभवत्। तदा शङ्करः तुष्टः अभवत्। भगवान् उवाच— “पश्य मे रूपम्, यत् अदृश्यं, हे वत्स; अहम् तव तुष्टः अस्मि, हे मुने।” तद्रूपं सहस्रसूर्यरश्मिभिः दीप्तम्, ज्वालासंवलितम्, ऊर्जायुक्तम्। तस्य जटाः बद्धाः, चन्द्रमाः शिरसि भूषणरूपेण विराजते। तद्रूपं सुन्दरम्, अंगुष्ठमात्रम्, शतशिरः शतपुच्छम्। सः रूपः सूक्ष्मात् सूक्ष्मतरः, स्थूलात् स्थूलतरः च। तं महादेवं दृष्ट्वा तपस्वी रोमाञ्चितः प्रमुदितः अभवत्। सः अञ्जलिं कृत्वा, नम्रः, सनातनं ब्रह्म प्रशशंस। जगत्पालकं त्रिनेत्रं शङ्करं शिवं च, नीलकण्ठं भीषणं कालत्रयातीतं च, गणाधिपं सृष्टिकर्तारं संहरणकर्तारं भीमं च, श्मशानवासिनं रुद्रं वरदं च, परमात्मानं भक्तप्रियं च, सः सदा नमस्कृत्य, पुनः पुनः प्रणम्य, भगवान् शङ्करः तं ब्राह्मणं प्रसन्नः अभवत्। भगवान् वरदः तं मुनिं साक्षात् इदं वचनम् उवाच— “सर्वान् वरान् ददामि ते, दुष्प्राप्यान् अपि। ब्रह्मपदं, लोकपालपदं, मोक्षं वा— यत् इच्छसि, शीघ्रं वद द्विजश्रेष्ठ।” तदा, आन्तरानन्देन, सः वरदं प्रभुं उवाच— “न ब्रह्मपदं न लोकपालपदं न मोक्षम् इच्छामि। देवेश शङ्कर, यथा त्वं तुष्टः, भक्तिरेव अभिलषितम्। देव, एषः नूनं त्वया कृपितः, देवश्रेष्ठ।” एवं तत्र पर्वते दिव्यपुष्पशोभायाम्, तपस्वी भक्त्या महादेवं प्रसन्नं कृत्वा, तस्य दिव्यरूपं दृष्ट्वा, स्तुतिं कृत्वा, भक्तिरेव वररूपेण प्रार्थयति स्म।