भूमिसंयुक्तः वाहनसहितः मम लोकं प्राप्नोति, हे पृथिवि। ततः दीर्घायुष्यम् आरोग्यम् च लभते, पुनर्जन्मनः विमुक्तिः च। एतत् श्रवणमात्रेण सर्वे पापाः नश्यन्ति। अत्र भक्त्या चिन्तयन्, विद्वान् अपि दरिद्रः मनुष्यं पश्येत् वा स्पृशेत् वा। यदा संसारभयहरं महत्त्वं कीर्त्यते, तदा दुःस्वप्नाः जनस्य शान्तिम् यान्ति। ते पुण्यशालिनः, तेषां प्रयोजनं सिद्धम्; तैः एव पुण्यं सम्पाद्यते। यः 'नारायण, अच्युत, अनन्त, वासुदेव' इति उच्चारयति—सः जनः। किं पुनः श्रद्धया एकचित्तः मां यः पूजयति? यज्ञवराहस्य, अनन्ततेजसः विष्णोः। अतः महातपसा वैष्णवमार्गं अनुवर्तितव्यम्। वृषध्वजेश्वरं सहस्रजन्मसु पूज्य—पापक्षयः सम्पद्यते। मां एवं पूज्य, विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति। स्मृतः, स्तुतः, दृष्टः, स्पृष्टः वा, हे प्रिय—एतत् ज्ञाय, विद्वान् जनार्दनं पूजयेत्। यमः उवाच—यथाविधि विश्वेश्वरं पूज्य, तैः तस्मिन् एव लयं गच्छन्ति। तेषां अस्य लोकस्य अस्तित्वं नास्ति; ते परमं धाम यान्ति। ते जागृताः ज्ञेयाः, परमं धाम यान्ति। द्विजश्रेष्ठ, यत् उक्तं मया, सत्यम् एव। भाग्यशालिन्, यत् त्वया पृष्टं, तत् विस्तरेण उक्तम्। धर्मप्रिय, यत् त्वया पृष्टं, तत् संक्षेपेण व्याख्यातम्। इति श्रीवराहपुराणे पापक्षयोपायवर्णनं नाम एकादशद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ संसारचक्रवर्णने जागरणवर्णनं प्रवर्तते। उत्तमं उत्तमं, हे महराजन्, सर्वधर्मविदां श्रेष्ठ। अतः अहं तुष्टः, यः धर्ममार्गे दृढः स्थितः। राजाधिराज, त्वया विशेषतः सम्मानितः अस्मि। शुभं ते अस्तु, हे महराजन्; धर्मिष्ठ, दृढः भव। सः तेजस्वी सर्वं प्रकाशयन्, आकाशस्थ सूर्यवत्। दीर्घकालं गतः स राजा धर्मनिष्ठः। मां सम्यक् पूज्य, मधुरं भाष्य, दृढव्रत, इति। एतत् ब्राह्मणाः, तस्य राज्ञः सन्निधौ, उक्तम्। वैशम्पायनः उवाच—तत्र कश्चित् वैखानसाः तपस्विनः आसन्, कश्चित् उपविष्टानुपविष्टव्रताः। उत्तमं उत्तमं इति उच्चार्य, विस्मयचकितनेत्राः। कश्चित् शालानी तपस्विनः, अन्ये कपोतवद् जीवितवन्तः। अन्ये धान्यसम्पातेन जीवितवन्तः, अन्ये दारपरायणाः। कश्चित् विविधव्रतानुष्ठानः, कश्चित् आत्मनिग्रहः। तथा कश्चित् ऊर्ध्वशयनः, अन्ये मृगवत् विचरन्तः। कश्चित् जलपरायणः, कश्चित् वायुपरायणः, अन्ये शाकाहारः। पुनः पुनः चिन्तयन्तः, तपः एव अन्यत् न अस्ति। धर्माधर्मं त्यक्त्वा, सनातनध्याननिष्ठः। दोषरहिताः, विविधव्रतानुष्ठानं भयात् कृतवन्तः।