स्नानं पञ्चामृतैः कृत्वा केशरलेपनं च सम्यक्, ततः मद्भक्तः संयतात्मा कुमुदैः देवीमर्चयेत्। तत्र रामं रामं कृष्णं बुद्धं च कल्किनं च, पुष्पधूपदीपैः नानाविधैः नैवेद्यैश्च पूजयेत्। रात्रौ च भगवतस्त्रिदशेशस्य जागरणं कार्यं, पुष्पैः धूपैः नैवेद्यैः शुभफलैश्च विविधैः सम्पूज्यते। यथाशक्त्यलंकारवस्त्रादिभिः दानं च दद्यात्। स हि जगतः कारणं, जगद्रूपं, अनादिकरणं च। यदि सहस्रशः मुखानि स्युः, ततोऽपि बहूनि, तावदपि मम शक्त्या संक्षेपेण वक्ष्यामि, शृणु। यः पृथिव्यां यानसमेतः मम लोकं प्राप्नोति, स दीर्घायुष्मान् आरोग्ययुक्तः पुनर्भवात् विमुक्तो भवति। एतन्मात्रश्रवणेन सर्वे पापाः विनश्यन्ति। यः विद्वान् अपि दरिद्रः भक्त्या चिन्तयन् मानवमपि पश्येत् वा स्पृशेत् वा, स भाग्यशाली स्यात्। यदा संसारभयापहं माहात्म्यं कीर्त्यते, तदा दुःस्वप्नाः नश्यन्ति। ते धन्याः, तैः एव पुरुषार्थः सिद्धः। यः नरः 'नारायण, अच्युत, अनन्त, वासुदेव' इति उच्चारयति, स कियान्? यः श्रद्धया एकचित्तः मां पूजयति, स कियान् अधिकः? स यज्ञवराहस्य, विष्णोः अपारतेजसः पूजाम् आचरन्, वैष्णवमार्गे दृढतया यत्नं कुर्यात्। वृषध्वजं प्रभुं सहस्रजन्मसु पूजयित्वा, पापनाशनं लभते। एवं मां पूज्य परमं विष्णोः पदं गच्छति। स्मृतो वा स्तुतो वा दृष्टो वा स्पृष्टो वा अपि, ज्ञात्वा मेदावी जनार्दनं पूजयेत्। यम उवाच— यः सम्यगनुसारेण जगन्नाथं पूजयति, स तस्मिन्नेव लीयते। तेषां संसारो नास्ति, ते तद्विष्णोः परमं पदं यान्ति। ये प्राज्ञाः प्रबुद्धाख्याः, ते परमं पदं गच्छन्ति। द्विजश्रेष्ठ! यदुक्तं मया, तत्तथैव सत्यम्। भाग्यवन्त! यद्वयं पृष्टवन्तस्त्वया, तदखिलं समासेनोक्तं धर्मप्रिय। इति श्रीवराहपुराणे पापनाशोपायवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः समाप्तः। अथ संसारचक्रवृत्तान्ते जागरणवर्णनं प्रवक्ष्यामि। उत्तमं, उत्तमं, महाराज! सर्वधर्मविदां श्रेष्ठ। तस्मात् अहं सन्तुष्टः, यतः त्वं धर्मपथे स्थितः। राजेन्द्र! त्वया विशेषेण मानितोऽस्मि। शुभमस्तु ते, महाराज! स्थितः भव धर्मनिष्ठः। स राजा द्युतिमान्, सर्वं प्रकाशयन्, नभस्तलस्थसूर्य इव। स चिरं स्थित्वा, धर्मनिष्ठः, प्रयातः। मां सम्यगर्चयित्वा, मधुरं वचनं भाषमाणः, धर्मे स्थितः स राजा। एतत् ब्राह्मणाः, तस्मिन् राजर्षौ सन्निधौ, यथावृत्तं कथितम्।