कस्मिंश्चिद् दिवसे, यत्किञ्चिद् अत्र क्रियते, तत् परमं महत्त्वं लभते, अक्षयं च भवति। तदा पुण्यं कोटिगुणं प्राप्नोति, च केशवस्य प्रियं फलम्। यथा प्रभोधिनी पुण्या, तथा एव सा रात्रिः पुण्या या हरिशयनसमये भवति। शयनं, प्रबोधनं, अपि वा परिवर्तनं—सर्वं हरेः एव संबद्धं। अतः सर्वशक्त्या द्वादशीव्रतम् आचरितव्यम्। हे सुन्दरी, या एकादशी कार्तिके मासे चन्द्रेण सह पतति—तस्मिन् दिने यत्किञ्चिद् क्रियते, तत् अनन्तपुण्यरूपं स्मृतम्। स्नात्वा देवम् अर्चयित्वा, परमं फलम् आप्नोति। बुद्धिमान् जलपूर्णं घटं स्थापयेत्, तस्योपरि मत्स्यरूपेण जनार्दनं स्थापयेत्। पञ्चामृतैः अभिषिञ्च्य, केशरद्रव्येण च अभ्यञ्जयित्वा, मद्भक्तः संयतः कमलैः देवीम् अर्चयेत्। रामं, रामं, कृष्णं, बुद्धं, तथा कल्किं—एतान् पुष्पैः, धूपैः, दीपैः, विविधैः नैवेद्यैः पूजयेत्। रात्रौ, हे सुभगे, देवेशस्य जागरणं कार्यम्। पुष्पैः, धूपैः, नैवेद्यैः, शुभफलैः च विविधैः, भूषणवस्त्रादिभिः शक्त्यनुसारं दद्यात्। सः एव जगतः आदिः, जगद्रूपः, अनादिः जगदुत्पत्तिकरणम्। यदि सहस्रशः मुखानि स्युः, ततोऽपि, अहं संक्षेपेण वक्ष्यामि, यथाशक्ति शृणु। स्वेन वाहनसहितः, हे पृथिवि, मम लोकं याति। ततः दीर्घायुष्मान्, स्वस्थः, पुनर्जन्मविवर्जितः भवति। एते सर्वे पापाः केवलं श्रवणेन नश्यन्ति। यः बुद्धिमान् दरिद्रः अपि, भक्त्या चिन्तयन्, अत्र मानवदर्शनं वा स्पर्शनं प्राप्नोति। संसारभयापहं महत्त्वं पठ्यते चेत्, तदा अशुभस्वप्नाः अपि नश्यन्ति। ते धन्याः, ते स्वार्थसिद्धाः; तैः एव पुण्यं साधितम्। यः नरः 'नारायण, अच्युत, अनन्त, वासुदेव' इति उच्चारयति—सः पुण्यशाली। किमुत यः श्रद्धया एकचित्तः मां पूजयति? यज्ञवराहस्य, विष्णोः अपरिमेयतेजसः—अतः सुसंयम्य, वैष्णवमार्गं समाचरेत्। वृषध्वजं प्रभुं सहस्रजन्मसु पूजयित्वा, पापक्षयः भवति। एवं मां पूजयित्वा, विष्णोः परमं पदं लभते। स्मृतः, स्तुतः, दृष्टः, स्पृष्टो वा, हे प्रिये—एवं ज्ञात्वा, बुधः जनार्दनं पूजयेत्। यम उवाच—यः सम्यग् विधिना विश्वेश्वरं पूजयति, सः तस्मिन् एव लीयते। तेषां संसारो नास्ति; ते तं परमं पदं यान्ति। ते ज्ञानी जागृताः परं पदं यान्ति। हे द्विजोत्तम, यदुक्तं मया, तत् सत्यम् एव। हे भाग्यवती, यद् त्वया पृष्टं तत् मया सम्यक् उक्तम्।