स्वर्गः पुण्यस्य फलं प्राप्यते, पापात् तु नरकः सम्भवति। नारदः पृष्टवान्—अस्मिन्लोके पुण्यस्य हानिः किमपि सम्भवति? अथवा पापस्य नाशः कदाचिद् दृश्यते? मनसा, कर्मणा, तपसा, आचारेण वा किमेतद् साध्यते इति। तदा यमः उवाच—शृणु, पापदोषयोः नाशं सम्यग् वक्ष्यामि। यस्य कृते पापं पुण्यं च भवति, तस्मै परमात्मने शिरसा नमस्कृत्य प्रवक्ष्यामि। येन सर्वं जगत्—चराचरं त्रिलोकी—सृष्टम्, यः सर्वभूतेषु समो, जितेन्द्रियः, शान्तचित्तः, तत्त्वं पुरुषं प्रकृतिं च यथार्थतः वेत्ति, गुणगुणातीतं, अक्षरक्षरयोः तत्त्वदर्शी, आत्मन्यपरस्मिन् सुखदुःखयोः समः, सर्वभूतेषु अहिंसकः, रागद्वेषविवर्जितः, प्राणायामेन च निग्रहीतप्राणः, सर्वत्र कामविहीनः, अलोलुपः, श्रद्धावान्, जितकोपः, परधनं वर्जयेत्, गुरुषु श्रद्धया सेवायुक्तः, अहिंसायाम् नित्यनिष्ठः, यत् प्रशंसितं तदाचरेत्, अप्रशंसितं वर्जयेत्, शुद्धान्तःकरणः तीर्थयात्रां कुर्यात्, भक्तिपूर्वकं ब्राह्मणं सम्प्रपद्येत। एवं श्रुत्वा नारदः उवाच—यदुक्तं त्वया, तद् उचितं यथावत्। नानाप्रकारैः हेतुभिः यथार्थं धर्मस्य तत्त्वं प्रदर्शितम्। हे योगविद्, यदि एतस्मात् अपि सुकरः उपायः अस्ति, तद् ब्रूहि। पूर्वोक्तो योगधर्ममार्गः कठिन एव। यदि कश्चित् उपायः सुखकरः, सर्वथा सुलभः, स्वाश्रितः, नातिशयविस्तृतः, तं वक्तुमर्हसि, यतो बहुधा अनिष्टकर्माणि जायन्ते। यमः पुनरुवाच—अतः अहं आत्मभवानं प्रणम्य, लोकहिताय, दुष्टनाशाय, एतद् चिन्तयामि। मोक्षप्राप्तौ श्रद्धावान् भवेत्, पापमुक्तः इच्छितं फलम् आप्नोति, सुखेन रमते। यः पशुपतिनाथस्य शिशुमाररूपस्य प्रतिमां कारयति, एकचित्तः स्वदेहे स्थितं सोमं पश्यति, ललाटे उदितं तं सोमं साक्षात्करोति, सः पापात् विमुच्यते। यानि पापानि मनसा, कर्मणा, वाचा कृतानि, तेषां विमोचनं भवति। तदा पुरुषः सर्वदोषान् नाशयति। यः अक्षरं ध्यायति, सः पापात् मुच्यते। यदा शशाङ्कः सौम्यरूपः प्रदक्षिणं करोति, तदा शरदि यथा शशाङ्कः शुद्धिम् आप्नोति, तथैव। हे मुनिवर, यदा पुरुषः शुद्धं चन्द्रमस्ति कटिदेशे स्थितं पश्यति, स्निग्धकर्मणा स्निग्धं सोमं ध्यायति, अष्टाक्षरीं मन्त्रां जपन्, तदा सः पापान् सर्वतः त्यजति, पुण्यं च प्राप्नोति।