यदा स प्रियतमे क्षेत्रे स्वेच्छया यथामनसि तस्याः कार्यं कर्तुमनुज्ञातः, तदा दिव्याभरणैः सुशोभितौ पादत्राणं छत्रं च तस्यै समर्पितम्। एतद् सर्वं महापुण्यस्य विशेषतः सुखोपभोगाय प्रदत्तम्। एवं कथयित्वा भगवानेव तत्रैव तदनुष्ठानं कृतवान्। तदा शुभलक्षणा देवी सलिलेन विश्रान्ता बभूव। सा देवी तद् अद्भुतं दृष्ट्वा विस्मयविस्तारितलोचना बभूव। ततः राजन्, सा देवी मुनिं पप्रच्छ—“एष मे सन्देहः, ब्रह्मन्, एष देवो महान् देवी, विवस्वान् नाम्ना प्रसिद्धः। स त्वां प्रति करुणया नभः त्यक्त्वा अत्रागतः।” अथ सा देवी पृष्टवती—“किं तस्य प्रियं करणीयं? किमेष इच्छति?” तदा सापृच्छत्—“भगवन्, किं ते कर्तव्यमस्ति?” स चोवाच—“मम च, महाक्रतो, स्त्रियश्च सुरक्षिताः स्युः, यशःप्रद, एष मे वरः।“ एवं हृष्टहृदयायै प्रियायै स राजा वचनमुवाच। सा च परमप्रीत्या तस्मिन् राज्ञः प्रिया बभूव। ततः शङ्करस्य पादयोः पादत्राणे समर्प्य, तामन्वगच्छत्। एवं पतिव्रतां नारिं नमस्कृत्य पूजयामास, ब्रह्मन्। एवं श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे ‘पातिव्रत्यकथा’ नामाष्टादशाधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ पतिव्रतायाः माहात्म्यं कथ्यते—“कस्य कर्मणा, राजेन्द्र, वा कस्य तपसा, मुनयः?” इत्येवं पृष्टे धर्मात्मा नारदाय प्रोवाच—“तस्यै न नियमोऽस्ति, न तपो, न कठिनव्रतम्। न उपवासः, न दानं, न देवपूजा, महर्षे। या पतिसुप्ते सुप्तवती, तस्योत्तिष्ठति जाग्रति च स्वयम्; या तस्य मौने मौनवती, तस्य स्थितौ स्वेच्छया स्थितवती, या केवलं पतिमेव पश्यति, तस्मिन्नेव चित्तं स्थापयति, तस्यैव वचने प्रवर्तते, सा पतिव्रता देवी देवानपि पूज्यते, परमतेजस्विनी। या समृद्धा वा परित्यक्ता वा सदा तथा स्थिता भवति। एवं पतिव्रता न मृत्युमुखं प्रविशति। सा पतिसंयुक्तभावेन तं अनुगच्छति। ‘स एव मे माता, स एव पिता, स एव बन्धुः, स एव परमदैवतं’—इति भावेन या पतिव्रता, तस्यै नमः। या पतिस्मरणेन शोचति, सा मृत्युद्वारं न पश्यति। या नान्यं शृणोति, नान्यं पश्यति, सा मृत्युद्वारं न पश्यति। या नान्यं मनसा पश्यति, सा मृत्युद्वारं न पश्यति। या पतिं न जहाति हृदये, सा मृत्युद्वारं न पश्यति। या सदा गृहं शुद्धं धारयति, सा मृत्युद्वारं न पश्यति। या शुद्धाचारसम्पन्ना, सा मृत्युम् न पश्यति। या पतिसुखाय प्रवर्तते, सा मृत्युद्वारं न पश्यति। मानवेषु तादृशी भार्या तत्रैव लोके दृश्यते। एवं द्विजश्रेष्ठ, यत् सर्वं दृष्टं श्रुतं च मया, तत् सर्वं कथितम्। एवं श्रीवराहपुराणे संसारचक्रे ‘पतिव्रतामाहात्म्यवर्णनं’ नाम नवाधिकद्विशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनरपि पतिव्रतायाः माहात्म्यं वर्ण्यते—“गूढं धर्म्यमेतदुक्तं त्वया, भगवन्। सर्वेषां प्राणिनां मध्ये एष मे परमकौतूहलं जातम्।